Spelbeschrijving

Fuji Flush brengt ons 90 kaarten met daarop de waarden van 2 tot 20. De hogere waarden zijn daarbij heel wat zeldzamer dan de laagste waarden. Het doel: probeer je zes handkaarten als eerste kwijt te spelen!

Als je aan de beurt bent speel je een kaart naar keuze open voor je neer. Is je kaart hoger dan de kaarten van je medespelers? Dan heb je deze kaart(en) verslaan, de betrokken spelers leggen hun kaart af en nemen een nieuwe op hand. Als je terug aan de beurt bent en niemand heeft een betere kaart dan jou gespeeld mag je je kaart afleggen zonder een nieuwe te moeten trekken. Zo speel je je kaarten kwijt!

Je kan je krachten ook bundelen door eenzelfde waarde als een medespeler te spelen. Hierdoor wordt de waarde van zowel jouw, maar ook die van je medespeler(s) verdubbeld (of zelfs verdriedubbeld als er drie spelers dezelfde waarde spelen,…). Hierdoor is jouw kaart niet alleen moeilijker te verslaan tijdens deze ronde, maar kunnen jullie samen ook hogere waarde van andere medespelers kloppen! Tenslotte mag je je kaart al afleggen van zodra je bondgenoot zijn kaart mag afleggen.

Het spel eindigt van zodra één speler er in geslaagd is zijn laatste kaart kwijt te spelen.

Onze mening

Het zoveelste kaartspelletje, in een doosje dat – laat ons eerlijk zijn – toch niet zo heel aantrekkelijk is. Maar alweer een bewijs dat je niet moet afgaan op de lay-out: Fuji Flush is een echte topper! Heel weinig spelregels die je in een paar minuten aan iedereen uitgelegd hebt. Daarna ben je klaar voor urenlang speelplezier! Het spelletje duurt maar een klein kwartiertje, maar dit wil je gewoon keer op keer opnieuw spelen. Een perfecte filler tussen het zwaardere werk of gewoon als luchtig familiespel. Het ‘samen sterk’ element maakt Fuji Flush af en tilt het naar een hoger niveau. Hoe meer spelers, hoe moeilijker om je kaarten kwijt te spelen, er is altijd wel iemand die hoger kan spelen, maar gelukkig start je in dat geval met minder handkaarten. Ook met 3 en 4 spelers beleefden wij reeds heel veel plezier met dit setje kaarten!

Conclusie: Een nieuwe topper in de categorie fillers!

Met dank aan White Goblin Games!

Fuji Flush

Auteur: Friedemann Friese
Uitgever: White Goblin Games
Tijdsduur: ± 15 min.
Aantal spelers: 3 – 8
Vanaf 7 jaar

Spelbeschrijving

De titel zegt het al, in Kingdomino gaan we domino-gewijs ons eigen koninkrijk oprichten. Na 12 beurten worden alle koninkrijken gewaardeerd en eindigt het spel.

Elke speler begint met een vierkante basis, vervolgens worden er elke beurt evenveel dominotegels open gelegd als dat er spelers zijn. De dominotegels worden steeds in oplopende volgorde open gelegd waarna de spelers elk om beurt één tegel kunnen kiezen. Het nummer van de dominotegel bepaalt de volgorde waarin de spelers de volgende ronde een tegel kunnen kiezen: hoe hoger jouw nummer, hoe later je volgende keer zal kunnen kiezen. Om dat gemakkelijk te kunnen onthouden verplaats je je meeple telkens naar de plaats waar je een tegel koos.

Vervolgens kan je de nieuwe tegel in je koninkrijk plaatsen, de enige voorwaarden: de tegel moet grenzen aan je starttegel of aan minstens één overeenstemmend landschap op een andere tegel. Op deze manier trachten alle spelers een koninkrijk van maximum 5 op 5 op te richten. Aan het einde zal elk landschap punten opbrengen, daarvoor vermenigvuldig je het aantal vakken met het aantal kronen in datzelfde landschap. De speler met de meeste punten wint het spel.

Onze mening

Kingdomino was eigenlijk liefde op het eerste zicht. Toegegeven, in eerste instantie dachten we “we gaan toch niet gewoon domino spelen?”. Maar dat klassieke domino-aspect maakt het nu net zo toegankelijk. Iedereen kent domino, dus iedereen kan na één minuutje uitleg gewoon mee aan de slag. Het speelt heel erg vlot, en bovendien is het helemaal niet zo oppervlakkig als je initieel zou vermoeden. Enerzijds heb je het volgordesysteem: de beste tegels hebben meestal het hoogste nummer, dus als je nu voor de beste tegel kiest, ben je de volgende keer laatst aan beurt. Anderzijds heb je het bouwen zelf. Je probeert zo groot mogelijke landschappen (met zo veel mogelijk kronen) te maken. Maar je zal al snel ondervinden dat het niet zo simpel is om je oppervlakte van 5 op 5 dan ook optimaal te benutten!

 Conclusie: Snel, eenvoudig, verslavend en gewoon ook super leuk!

Kingdomino

Auteur: Bruno Cathala
Uitgever: White Goblin Games
Aantal spelers: 2 – 4
Tijdsduur: ± 15 min.
Vanaf 8 jaar

Spelbeschrijving

De Griekse God Zeus organiseert een heuse competitie. Alle deelnemers krijgen 12 legendarische opdrachten, de speler die de opdrachten als eerste kan vervullen krijgt zijn gratie. Je zal o.a. sierlijke standbeelden en tempels moeten oprichten, maar ook offers moeten brengen aan de verschillende goden. Tenslotte moet je zelfs drie angstaanjagende monsters verslaan!

Aan het begin van je beurt worden je letsels bepaald, als je te veel letsels hebt opgelopen heb je tijd nodig om te recupereren en eindigt je beurt meteen. Als je helemaal géén letsels hebt krijg je een gunst. Vervolgens kan je je drie dobbelstenen (en eventueel een orakelkaart) gebruiken om acties mee uit te voeren, in sommige gevallen kan je extra actie(s) verdienen met je Goden. De kleur van je dobbelsteen zal niet zozeer bepalen wélke actie je kan doen, maar wel hoe je een actie kan uitvoeren. Met een rode dobbelsteen kan je vb. verplaatsen naar een rood vak, een rood monster verslaan, een  rood eiland ontdekken, een rood offer ophalen/afleveren, een rood standbeeld opladen/oprichten, rode letsels verzorgen of de rode God verplaatsen. Met de andere kleuren kan je net dezelfde acties doen, maar het spreekt voor zich dat ook daar de kleur allesbepalend is.

Telkens je een opdracht vervult krijg je een beloning dat je tijdens de rest van het spel kan verder helpen. Je zal dus goed moeten afwegen welke opdrachten je eerst vervult en welke later. Aan het einde van je beurt dobbel je je drie orakel dobbelstenen. Afhankelijk van het resultaat kunnen je medespelers een God (in de kleur van jouw dobbelstenen) een wolk laten stijgen op voorwaarde dat de betreffende God reeds op een witte wolk stond. Je dobbelstenen liggen nu klaar voor de volgende ronde. Op het einde van de ronde wordt de zwarte dobbelsteen gedobbeld, deze zal bepalen of de spelers al dan niet extra letsels oplopen.

De speler die als eerste alle opdrachten vervult én terug bij Zeus arriveert wint het spel.

Onze mening

Al sinds Essen waren we erg geïnteresseerd in deze nieuwe Feld. En tot hiertoe heeft het alle verwachtingen meer dan ingelost. Het heeft wel wat tijd gekost om de regels goed te doorgronden, een eerste keer uitleggen was dan ook niet zo vanzelfsprekend. Bovendien ben je – vooral de eerste keer – toch wel een tijdje bezig met het opzetten van het spel. Maar eens je alles goed door hebt vliegt het voorbij, na 90 minuten heb je nog het gevoel dat het veel te vroeg stopt. Dat is altijd een positief teken! Aangezien er zoveel mogelijkheden zijn én je de kleur van je dobbelsteen met gunstfiches kan veranderen is de geluksfactor in dit spel toch erg beperkt. De interactie met je medespelers is duidelijk aanwezig, zeker als ze een offer net voor jouw neus wegritsen of een monster verslaan dat jij al heel de tijd in het vizier had. Bovendien probeer je ook zo vaak mogelijk mee te profiteren met wat je medespelers dobbelen, de extra acties met je Goden zijn mooi meegenomen! Het bord kan je naar eigen zin samenstellen waardoor het elke keer weer heel anders aanvoelt. De voordeelkaarten (die je verdient na het verslaan van een monster) zijn ook meestal verschillend. Dit alles in combinatie met je dobbelstenen zorgt voor voldoende variatie en een grote herspeelbaarheid. Wij zijn alvast grote fans van Het Orakel van Delphi en leggen het maar al te graag nog heel vaak op tafel!

Conclusie: Het Orakel van Delphi viel bij ons alvast in goede aarden!

Met dank aan Pegasus Spiele!

Het Orakel van Delphi

Auteur: Stefan Feld
Uitgever: Pegasus Spiele
Aantal spelers: 2 – 4
Tijdsduur: ± 90 min.
Vanaf 12 jaar

Spelbeschrijving

Leo moet naar de kapper, zijn weeldige haarbos heeft dringend een kappersbeurt nodig! Op weg naar de kapper verliest Leo heel wat tijd door de vele diersoorten te ontdekken, je zal goed moeten samenwerken om hem tijdig in Bobo’s kapsalon te krijgen!

Alle bostegels vormen een lange weg van Leo’s zetel tot aan het kapsalon. Als je aan de beurt bent speel je één van je vijf handkaarten uit en verplaats je Leo het aantal weergegeven stappen. Draai de tegel waar Leo eindigt om en controleer vervolgens of deze actie je tijd heeft gekost of niet. Als de kleur van tegel overeenkomt met de gespeelde kaart heb je geluk, in het andere geval verlies je – afhankelijk van de tegel – 1 tot 5 uur tijd! Je hebt slechts 12u tijd, want om 20u sluit de kapper. Als de tijd om is worden alle tegels terug naar de boskant gedraaid, groeit Leo zijn haar en worden de kaarten herverdeeld voor de tweede ronde. De spelers trachten zo veel mogelijk van het dierenspoor te onthouden en zo steeds vlotter in de buurt van de kapper te geraken. In het weekend is het kapsalon gesloten, jullie hebben slechts 5 dagen/ronden de tijd om Leo bij de kapper te brengen. Als dat niet lukt zijn jullie onherroepelijk verloren!

Onze mening

Een coöperatief spel gebaseerd op een soort memory, perfect voor kinderen! Speelt jouw zoon of dochter graag memo, hebben ze een goed geheugen en ben je eens toe aan wat anders? Dan is Leo de perfecte oplossing! Dankzij het coöperatieve element kunnen ze elkaar helpen. Als er volwassenen meespelen en hier en daar wat helpen kan het gerust voor de aangegeven leeftijd (6j.)! De illustraties zijn mooi en aantrekkelijk en het verhaal is bovendien heel herkenbaar en verstaanbaar voor jonge kinderen. Voor jonge kinderen is het best een uitdaging om alles te onthouden, als volwassene kan je het mits wat samenwerking gemakkelijk in de tweede ronde uitspelen. Leo won in 2016 heel wat prijzen als beste kinderspel, daar zijn wij het alvast helemaal mee eens!

Conclusie:  Een coöperatief kinderspel waarbij je goed zal moeten nadenken!

Met dank aan ABACUSSPIELE!

Leo

Auteur: Leo Colovini
Uitgever: Abacusspiele
Aantal spelers: 2 – 5
Tijdsduur: ± 30 min.
Vanaf 6 jaar

Spelbeschrijving

Het is een heuse discussie ten huize McKilt. Nonkel Ian wilt het kasteel bouwen in zijn roestkleurige stenen terwijl Aidan vol lof is over licht graniet. Ook de twee andere familieleden hebben elk hun eigen bouwmateriaal. Tijdens dit spel bouwen de spelers gezamenlijk aan het kasteel van hun Schotse overgrootouders, iedereen heeft maar één doel voor ogen: jouw steensoort zo veel mogelijk in de belangstelling zetten en op die manier de meeste dukaten verzamelen.

Aan het begin van het spel worden de bouwkaarten langs het speelbord gelegd: vier daarvan bevatten slechts één spelerskleur, de zes andere bevatten twee spelerskleuren. Als je aan de beurt bent verplaats je één kaart en bepaal je daarmee welke spelers een toren mogen bouwen. De kaarten moeten steeds in klokwijzerzin verplaatst worden, je mag daarbij een rij aanvullen of een nieuwe rij beginnen. Een nieuwe rij moet echter wel altijd grenzen aan een reeds bestaande rij, je mag nooit meer dan 5 rijen hebben én in een rij mogen maximum 4 kaarten liggen.

De speler(s) wiens kleur op de verplaatste kaart afgebeeld staan moeten nu een toren bouwen in de rij waar de nieuwe kaart gelegd werd. Daarbij heb je twee keuzes: op de dichtstbijzijnde open ruimte of op een bestaande toren. In dat laatste geval betaal je de betrokken speler dukaten naar gelang de grootte van de toren. Van zodra de laatste kaart uit een rij genomen wordt is er dukatendag aan het einde van de ronde. In deze korte puntentelling tel je de punten in je meest waardevolle gebied (= het grootst aantal torens met jou spelerskleur bovenaan). Elke toren is een punt, als er extra dukaten opstaan verdien je nog wat extra’s. Het spel eindigt nadat één speler al zijn torenonderdelen heeft gebouwd, de speler die na de laatste dukatendag de meeste punten verzamelde wint het spel.

Onze mening

We speelden Kilt Castle enkele keren, het spel voelde elke keer heel anders aan. De eerste keer viel het spel serieus tegen, sommige spelers kunnen een tijdlang weinig tot niets doen omdat de kaarten met hun spelerskleur onderaan de rijen liggen. Het enige wat je dan kan doen is een kaart voor je tegenstanders verleggen in de hoop dat jouw kaarten iets later weer beschikbaar worden.  In tussentijd zie je je medespelers een groot gebied opbouwen en worden je laatste torentjes overbouwd, als er dan nog eens traag gespeeld wordt is alle fun wel verdwenen. De volgende sessies vielen daarentegen veel beter mee. Misschien omdat iedereen nu probeerde te voorkomen dat zijn kaarten helemaal naar onder zakten? Of gewoon omdat er vlotter gespeeld werd? Hoe dan ook, de heerschappij verandert continu in dit spel. Je kan helemaal aan de macht staan met een groot gebied, maar 2 minuten later kan de situatie volledig omgegooid zijn. Het is dan een kwestie om te pieken op het juiste moment en zo veel mogelijk dukaten te verzamelen. De spelregels zijn heel eenvoudig, iedereen kan meteen beginnen. De geluksfactor (welke speler verlegt mijn spelerskleur, op welk moment en naar welke rij/kolom) is zeker aanwezig. Het is een heel licht familiespel. De illustraties op de doos zijn prachtig, maar helaas komt daar op het spelmateriaal weinig van terug. Met twee spelers spelen beide spelers met twee spelerskleuren, maar aangezien je gewoon elk om beurt een kaart moet verleggen ondervind je hier geen nadeel van. Het speelt met twee dus net zo goed als met drie of vier.

Conclusie: Op een passende gelegenheid spelen wij Kilt Castle graag nog eens opnieuw.

Met dank aan Zoch Verlag!

Kilt Castle

Auteur: Günter Burkhardt
Uitgever: Zoch Verlag
Aantal spelers: 2 – 4
Tijdsduur: ± 45 min.
Vanaf 10 jaar

Spelbeschrijving

In Agricola begin je met een houten huisje met twee kamers en twee familieleden. Door je familieleden nuttig aan het werk te zetten bouw je langzaam maar zeker een heuse boerderij op. Je kweekt dieren, oogst graan enz. Eén belangrijke zaak mag je echter niet over het hoofd zien: je familieleden op tijd van het nodige voedsel voorzien!

Aan het begin heb je twee familieleden en kan je dus twee acties uitvoeren. Elk om beurt zet je één familielid op een plaats en voer je de bijhorende actie uit. Tijdens deze acties kan je o.a. voedsel en grondstoffen verzamelen, waarmee je dan later weer weiden, ovens, extra kamers en meer kunt aankopen. In je weiden kan je dan weer dieren houden. Door akkers te bouwen en graan te verzamelen kan je ook graan planten, wat je later in het spel dan weer kan gebruiken om brood te bakken. Je kan één van je familieleden ook inzetten om de volgende ronde startspeler te worden. Van zodra alle spelers al hun familieleden aan het werk hebben gezet eindigt de ronde, komen alle familieleden terug naar huis en worden de grondstoffen/dieren op het speelbord aangevuld. Elke ronde komt er een extra actieplaats beschikbaar. Zo kan je later in het spel je huis renoveren, extra familieleden kweken, verschillende diersoorten verkrijgen en een paar investeringen doen. De 5 beschikbare investeringen laten je tijdens elke voedingsfase toe om grondstoffen om te zetten in voedsel, op het einde van het spel zijn bepaalde grondstoffen hiermee extra punten waard.

Na de 4^de ronde vind de eerste oogstfase plaats: iedereen die graan op z’n akkers heeft kan één graan per akker oogsten. Vervolgens moeten alle familieleden voedsel krijgen, naast het beschikbare voedsel kan je nu ook dieren slachten en/of brood bakken om te voorkomen dat je moet gaan bedelen. Tenslotte kweken alle diersoorten waarvan je minstens 2 dieren in je weiden hebt staan. De oogstfases volgen elkaar steeds sneller op doorheen het spel. Na de 14^de ronde volgt de puntentelling.

Onze mening

Agricola was één van de eerste expertspellen die wij heel wat jaren terug leerden kennen, we waren meteen verkocht! Het originele spel kwam wel 50 keer op tafel. Nu is er dus ook een familieversie van deze klassieker: alles in een gestroomlijnd jasje. De mooie lay-out werd gelukkig behouden, inclusief de leukste details: zo spelen ze in de kamers nu niet alleen Agricola en Boonanza, maar nu ook Patchwork! Deze familieversie is ideaal als instapper: je wilt graag wat betere spellen ontdekken maar hebt nog niet zoveel ervaring? Dan is dit hét perfecte spel. Je leert er de beginselen van workerplacement (= familieleden aan het werk zetten) en je hebt een heleboel keuzes te maken. Het thema blijft leuk en alles wat je in het spel kan doen klopt gewoon in het totale plaatje. Dat maakt het uiteraard ook eenvoudiger om de spelregels te begrijpen. Het speelt heel vlot en is – net als het origineel – met alle spelers aantallen zeer leuk. De herspeelbaarheid is voor ons ook zeer hoog, je wilt keer op keer een betere boerderij bouwen. Het enige wat we in deze familieversie missen is toch wel het ‘oude’ spelersbordje waarop je je boerderij kon bouwen, maar ook dat is hier eenvoudiger geworden.

Conclusie: Agricola is en blijft een topper, ook in deze familieversie!

Met dank aan Mayfair Games!

Agricola Family Edition

Auteur: Uwe Rosenberg
Uitgever: Mayfair Games
Aantal spelers: 1 – 4
Tijdsduur: ± 45 min.
Vanaf 8 jaar

Spelbeschrijving

Het is maar hoe je het noemt… Afval? Kunst? In dit spel bouwen we aan een combinatie van beide, we noemen het Junk Art. In een mum van tijd werd deze nieuwe kunstvorm razend populair en besloten de beste kunstenaars om wereldwijd tentoonstellingen te houden. Wie vergaart de meeste fans?

Aan het begin van het spel worden er willekeurig drie steden bepaald voor de wereldtour. Deze drie steden bepalen de opdrachten tijdens de 3 spelronden. In sommige steden bouwt iedereen gelijktijdig aan een individueel kunstwerk, in andere steden wordt er een gemeenschappelijk kunstwerk gebouwd. Soms probeer je een zo groot mogelijk kunstwerk te bouwen, andere keren is het aantal stuks van belang of probeer je gewoon zo lang mogelijk ‘in het spel’ te blijven door geen blokken te laten vallen. Twaalf steden, 12 totaal verschillende spellen. Bovendien voorziet het spel nog 3 blanco steden om zelf extra opdrachten te verzinnen.

Naast de stads gerelateerde opdrachten zijn er een paar algemene regels. Zo mag je eerder geplaatste blokken niet meer aanraken, tenzij je ze voorzichtig met je huidige blok kan verschuiven. De straf voor gevallen stukken varieert van stad tot stad, net als het aantal fans dat je kan vergaren (en de manier waarop). Raak vooral nooit het kunstwerk van je medespelers aan: het mag er dan wel uitzien als afval, in hun ogen is het kunst! De speler die na drie ronden de meeste fans vergaart heeft wint het spel.

Onze mening

Het mag gezegd worden, Junk Art is voor ons één van de party-toppers van het afgelopen jaar. Of je nu met twee of zes bent, plezier verzekerd van zodra dit stapeltje kunstig afval de tafel bereikt. Het materiaal is van heel goede kwaliteit en de kaarten zijn bovendien voorzien van mooie illustraties. Als we dan toch een klein minpuntje moeten verzinnen: ondanks de vele symbolen op de stadskaarten moet je toch steeds even de spelregels van die betreffende stad lezen. Maar als één iemand gauw even de drie opdrachten leest voor het spel begint dan hoeft dat verder geen spelbreker te zijn. De variatie in dit spel is heel uitgebreid, naast de 12 steden heb je uiteraard ook nog 15 verschillende blokken (in 4 kleuren) die ook op hun beurt voor veel afwisseling en mogelijke combinaties zorgen.

Conclusie: Junk Art is een party spel dat hier nog vaak op tafel mag komen!

Met dank aan Asmodee België!

Junk Art

Auteurs: Jay Cormier & Sen-Foong Lim
Uitgever: Pretzel Games
Aantal spelers: 2 – 6
Tijdsduur: ± 30 min.
Vanaf 8 jaar

Spelbeschrijving

In Kuhno draait alles, letterlijk en figuurlijk, om één vervelende strontvlieg. Ze maakt de bende koeien nerveus, het enige wat ze kunnen doen is draaien en in een kring gaan staan zodat hun vlekken in de juiste richting wijzen. De speler die als eerste zijn kaarten kan uitspelen wint het spel.

De stapel kaarten – met een strontvlieg en een koeienvlaai op de achterzijde – ligt in’t midden van de tafel, elke speler krijgt zeven koeien. Als je aan de beurt bent leg je één koe neer. Niet persé aan jouw kant, maar wel met de richting mee zodat ze elkaar mooi opvolgen in een cirkel rond de stapel. Daarnaast zijn er nog twee andere zaken waar je op moet letten: de koe moet met de richting mee kijken (dus met z’n kop naar de plaats waar de volgende koe moet komen) én ze moet een vlek hebben aan de kant van de strontvlieg. Als je geen passende kaart kan afleggen neem je een kaart van de stapel, waardoor de plaats van de strontvlieg uiteraard ook wijzigt. Als je daarna alsnog een passende kaart kan afleggen mag je dat meteen doen. Bepaalde koeien hebben een speciale eigenschap. Zo verplicht de melkkoe één of meerdere spelers om een beurt over te slaan terwijl een andere er dan weer voor zorgt dat de vorige speler een aantal kaarten bij op hand moet nemen. De feestkoe verandert dan weer de richting waarin de koeien geplaatst worden (let op: de speelrichting verandert niet!) en tenslotte kan je dankzij de bloemenkoe nog een extra kaart uitspelen.

Diegene die een feestkoe uitspeelt moet bovendien ook een dierengeluid roepen. Het laatst geroepen geluid kan je maar beter onthouden, want als je je op één na laatste kaart uitspeelt moet je dát geluid roepen (of hopen dat je tegenspelers het niet merken en je niet gestraft wordt). Als je je laatste kaart uitspeelt roep je Kuhno en eindigt de ronde. Het aantal vlekken op de handkaarten bepaalt de strafpunten voor de andere spelers. Na een aantal ronden wint de speler met de minste strafpunten.

Onze mening

Kuhno is zo’n typisch kaartspelletje voor op een rustige familie avond. Eenvoudige spelregels, gewoon spelen en plezier maken zonder dat je een hele theorie moet uitdokteren. Een overzichtskaartje met de speciale eigenschappen van alle koeien had wel handig geweest, want het blijft toch verwarrend om te onthouden. Zeker als je het spel nog moet leren kennen of maar heel af en toe op tafel legt. Nog iets verwarrend is de plaats waar je je kaart moet leggen, als je een ogenblik afgeleid werd weet je soms niet meer waar de laatste koe gelegd werd. Opletten geblazen dus!

Conclusie: Kuhno, een klein doosje kan volstaan voor een avondje familie-plezier!

Met dank aan Zoch Verlag!

Kuhno

Auteurs: Thierry Chapeau
Uitgever: Zoch Verlag
Aantal spelers: 2 – 5
Tijdsduur: ± 20 min.
Vanaf 8 jaar

Spelbeschrijving

Dice Stars brengt ons 14 gekleurde dobbelstenen, een (dubbelzijdig bedrukt) scoreblok en een mooi zakje. Om te beginnen dobbel je één tot drie dobbelstenen en voeg je deze toe aan de reserve. Vervolgens heb je drie mogelijke keuzes: alle dobbelstenen met eenzelfde waarde, alle dobbelstenen met eenzelfde kleur OF alle sterren nemen. Tenslotte noteer je alles op je scoreblaadje.

Wanneer je alle dobbelstenen met eenzelfde waarde koos noteer je even veel vakjes in de rij met die waarde. In het laatste ingevulde vakje noteer je de som van je dobbelstenen, in de vorige vakjes zet je een kruisje. Een concreet voorbeeld: als je vier dobbelstenen nam met waarde 5, dan zet je eerst drie kruisjes en vervolgens “20”. Als je een kleur kiest werkt het op exact dezelfde manier, maar uiteraard in de kolom van die bepaalde kleur. Tenslotte kon je ook voor sterren kiezen, daarbij kan je voor élke ster een ster op je scoreblaadje aankruisen. Deze zijn van groot belang bij de puntentelling.

De dobbelstenen die je niet gekozen hebt blijven in de reserve liggen voor de volgende speler, de overige dobbelstenen worden aan de kant gelegd. Pas nadat de laatste dobbelsteen uit de zak werd gehaald OF iemand alle sterren koos wordt de zak weer aangevuld. Het spel eindigt van zodra iemand alle witte vakjes heeft ingevuld, of aan het einde van de ronde waarin iemand geen dobbelstenen kon kiezen en dus strafpunten heeft moeten nemen. Tijdens de puntentelling worden alle waarden per rij opgeteld. Als de sterren in die rij allemaal aangekruist zijn wordt die waarde verdubbeld, maar als er kruisjes werden gezet zonder dat de rij vervolledigd werd is de rij 0 punten waard. De speler met de meeste punten wint.

Onze mening

De spelregels van Dice Stars zijn op enkele minuten uitgelegd, al heb je toch even een klik nodig om er goed mee weg te zijn.. De eerste speelsessies is het best verwarrend; wat is nu het beste? Ga je voor hoge waarden? Of wil je toch zo weinig mogelijk kruisjes? En wat met die sterren; durf ik het aan om aan die lange rij te beginnen, of speel ik toch maar op safe? Ik moet toegeven, zelfs na x-aantal sessies heb ik nog geen winnende strategie ontdekt. Het blijft uiteraard een dobbelspel met een grote geluksfactor maar hier en daar moet je toch even nadenken over de juiste keuze op het juiste moment. Het feit dat de blaadjes dubbelzijdig bedrukt werden kunnen we alleen maar toejuichen. Het wordt wellicht niet onze meest gespeelde filler van het jaar, daarvoor ontbreekt het zo nét dat tikkeltje ‘magie’.

Conclusie: Dice Stars is voor ons geen topper, maar wel een leuke filler.

Met dank aan Asmodee België!

Dice Stars

Auteurs: Bruno Cathala & Ludovic Maublanc
Uitgever: Matagot
Aantal spelers: 1 – 4
Tijdsduur: ± 20 min.
Vanaf 10 jaar

Spelbeschrijving

Kapitein Roodbaard heeft een slechte reputatie als piratenkoning, waardoor de andere piraten hun kans zien om te bewijzen dat zij dé ideale koning zouden zijn. Na een indrukwekkende drankproef zijn Jolly en Roger de enige kandidaten die overeind bleven. Een laatste duel zal moeten bepalen wie van hen de winnaar wordt. Tijdens dit duel stuurt elke kandidaat een aantal crewleden naar de vier handelsschepen. Enkel het team met de beste crew kan aan boord gaan en aan de haal gaan met de schatten.

Als je aan de beurt bent neem je vijf piratenkaarten die je vervolgens helemaal naar keuze verdeeld in twee sets. Een set bevat minstens één en maximum vier kaarten. Daarna mag je tegenstander een set kiezen en alle verkregen piratenkaarten uitspelen. Pas daarna krijg je zelf de gelegenheid om de kaarten van het overgebleven setje uit te spelen. Met een piratenkaart heb je twee opties: je crew versterken door het bemanningslid aan wal van het bijhorende handelsschip te leggen of de kaart bewaren als schatkaart. Dat laatste kan je alleen maar doen als jouw crew de meerderheid heeft op het bijhorende handelsschip. De kleur van de piratenkaart bepaald steeds over welk handelsschip het gaat, al kan je de kaart ook met de neutrale zijde bij een schip naar keuze leggen. De waarde van dit bemanningslid wordt dan wel gereduceerd tot 1.

Na 8 ronden eindigt het spel. De schepen gaan elk naar de speler met de beste crew. Diegene die daarna de grootste buit (waarde schepen + schatkaarten) verzamelde wint het spel!

In de gevorderde variant worden drie speciale kaarten geïntroduceerd. Een skelet dat je als joker aan een schip naar keuze kan leggen, een kraken waarmee je een bemanningslid van een tegenstander kan verwijderen of Tortuga waarmee je alle neutrale kaarten aan jouw zijde mag omdraaien.

Onze mening

Een twee-persoonsspelletje testen we uiteraard met alle plezier. De ‘verdeel en heers’-factor van Jolly & Roger maakt gewoon het spel: hoe verdeel je de sets? Welke dénk je dat je tegenstander gaat nemen? Hoe zorg je er voor dat je tegenstander niet met de kaart(en) gaat lopen die jij zo graag wilt? Dat zijn dé vragen waar je zo’n klein halfuurtje mee kampt tijdens dit piratenduel. Achterliggend hou je de meerderheden per schip uiteraard in gedachten, je probeert zelf zo veel mogelijk te innen maar je bent hier en daar verplicht om ook je tegenstander iets te gunnen. Als deze gedachtengang jou als muziek in de oren klinkt dan is Jolly & Roger vast het perfecte spel. Wij vonden echt wel leuk om enkele keren te spelen, maar we werden er niet warm van. Laat ons zeggen dat het geen spel is dat we keer na keer weer uit de kast zouden halen. Er zijn overigens heel weinig spellen voor twee spelers die ons echt voor de volle 100% kunnen bekoren.

Conclusie: Verdeel en heers!

Jolly & Roger

Met dank aan ABACUSSPIELE!

Auteur: Shaun Graham, Scott Huntington
Uitgever: Abacusspiele
Aantal spelers:  2
Tijdsduur: ± 20 min.
Vanaf 8 jaar