Spelbeschrijving

Enkele kolonisten ontdekten onlangs een groot gebied rijk aan grondstoffen en mogelijkheden. Dit nieuws klinkt als goud in de oren van enkele wereldleiders, dus sturen ze elk hun manschappen op weg om hun territorium uit te breiden. Elk volk heeft zijn unieke eigenschappen en begint op zijn manier aan het uitbouwen van hun economie. Tijdens het spel kan je punten verzamelen door bepaalde acties te nuttigen in je eigen rijk, aan het einde van het spel leveren al je gebouwen en locaties nog eens extra punten op. Bouw jij het grootste rijk en eindig je daardoor als wereldleider?

Het spel bestaat uit vijf ronden, elk van die ronden begint op zijn beurt met het ontvangen van nieuwe kaarten. Je krijgt telkens één kaart van je eigen volk, daarnaast krijgen alle spelers nog twee algemene kaarten via een open draft fase. Vervolgens krijgen alle spelers de grondstoffen die door hun volk worden geproduceerd: vrij weinig aan het begin van het spel maar steeds meer van zodra je productiegebouwen aan je rijk toevoegt. De actiefase is de belangrijkste fase van het spel, je bouwt er o.a. locaties mee in je eigen speelgebied. Productiegebouwen leveren aan het begin van de volgende rondes extra grondstoffen op, voordeel locaties geven jou een uniek voordeel doorheen het hele spel en actie locaties zijn extra acties die enkel jij kan nuttigen. Gebouwen van je eigen volk vereisen meestal iets meer grondstoffen, bovendien vragen ze vaak om één van je bestaande gebouwen (of ruïnes) te verwijderen. Een andere mogelijke actie is het sluiten van handelsverdragen: jij levert voedsel in voor de afgebeelde grondstof, ook op deze manier kan je je inkomsten tijdens de volgende productiefase omhoog krikken. Met de plunderactie kan je grondstoffen van je eigen kaarten of van de gebouwen van je tegenstander plunderen, al is een plunder actie bij een tegenstander eens zo duur. Het geplunderde gebouw kan later niet meer gebruikt worden, de kaart wordt dan ook weggelegd en gebouwen veranderen in ruïnes. Gelukkig kan je met behulp van een verdedigingsfiche elke ronde één van je locaties beter beschermen tegen de plunder actie. Tenslotte kan je ook de afgebeelde acties in je rijk nuttigen, meestal zal je met deze acties goederen omruilen of punten vergaren.

Alle spelers kunnen, elk om beurt, zo veel acties uitvoeren als ze willen. Van zodra alle spelers gepast hebben eindigt de ronde en worden alle ongebruikte grondstoffen weggelegd. Na vijf ronden eindigt het spel en krijgen alle spelers twee punten per volkslocatie en één punt per algemene locatie.

Onze mening

Imperial Settlers is één van de spellen die op SPIEL 2014 alvast veel naam maakte, we waren dan ook erg benieuwd van zodra we ontdekten dat White Goblin Games een Nederlandse versie op de markt zou brengen. Met hoge verwachtingen begonnen we aan het eerste spel, maar we werden helaas teleurgesteld. Even nuanceren: elke speler bouwt zijn eigen rijk en het is best leuk om een bepaald volk te ontdekken en uit te bouwen. Hetgeen ons vooral stoorde was het feit dat je zo weinig weet hebt van hetgeen je tegenstanders aan het doen zijn. De tekst op de kaarten is zodanig klein dat het moeilijk is om de kaarten (en vooral de eigenschappen ervan) van je tegenstander steeds opnieuw te controleren, zelfs de kaarten in het midden van de tafel zijn moeilijk te lezen. En dat terwijl er op de meeste kaarten toch wel de ruimte is voor een iets groter lettertype. Het plunderen is zo goed als het enige interactieve in het spel, maar elkaar boycotten is nu net iets wat wij meestal niet zo graag doen in een spel. Gelukkig is zo’n plunderactie niet altijd negatief te noemen, aangezien de ruïne die hierdoor gecreëerd wordt gelukkig nog gebruikt kan worden voor het bouwen van een eigen volkslocatie. De verschillende volkeren hebben elk hun eigen eigenschappen, wij vonden het best leuk om alle volkeren eens uit te proberen en merkten dat het spel zo steeds anders aanvoelde, bovendien zijn de verschillende volkeren naar ons gevoel goed uitgebalanceerd. De komende speelsessies bevestigden ons eerste gevoel: het heeft wel iets, maar het kon ons niet overtuigen. De voornaamste reden was het gevoel dat ieders zijn eigen spel speelde en enkel eens bij de tegenspelers ging kijken als hij/zij wou plunderen.

Conclusie: Imperial Settlers is een expertspel met heel wat mogelijkheden waarbij iedereen zijn eigen gangetje gaat.

Imperial Settlers

Met dank aan White Goblin Games!

Auteur: Ignacy Trzewiczek
Uitgever: White Goblin Games
Aantal spelers: 2 – 4
Tijdsduur: ± 60 min.
Vanaf 10 jaar

Spelbeschrijving

Je kijkt even rond je heen… niets te zien. Geen land, geen bergen, geen zee, geen leven. Aan jou om de Schepper te spelen en een levende wereld – genaamd Gaïa – op te richten. Enkele anderen hadden exact hetzelfde idee, je zal dus moeten bewijzen dat jij de beste bent. Uiteindelijk kan er maar één iemand tot “Grote Schepper van Gaïa” bekroond worden.

Als je aan de beurt bent mag je twee acties uitvoeren, je kan daarbij een kaart nemen of een kaart spelen. Het is perfect mogelijk om twee keer dezelfde actie uit te voeren. Bij het nemen van een kaart kan je steeds kiezen tussen één van de openliggende kaarten of een willekeurige kaart van een gesloten stapel. Hou er wel rekening mee dat je nooit meer dan zes kaarten op hand mag hebben. Door een natuurkaart uit te spelen kan je een bijhorende landschapstegel nemen en midden op de tafel leggen, deze tegel vormt het startpunt van de wereld die jullie samen gaan opbouwen. Alle toekomstige landschapstegels zullen met elkaar verbonden zijn. Je kan natuurkaarten ook opsparen en later uitspelen om één van de doelkaarten in te palmen met één van je meeples. Dierkaarten brengen leven in de bestaande landschappen, leg het aantal dierfiches op een landschap zoals op de kaart werd aangeduid. Tenslotte zijn er ook stadskaarten, ook deze kaarten moeten op een landschap gelegd worden. Het type landschap wordt steeds aangeduid op de kaart. Een stad moet minimum voldoen aan twee van de vier opgelegde eisen. Meestal hebben die te maken met het type van de aangrenzende landschapstegels, maar ook de aanwezigheid van dieren op een aangrenzende tegel kan een eis zijn. Vervolgens mag je één van je meeples op deze stad zetten. Andere spelers die een stad later voorzien van een derde en/of vierde eis mogen ook een meeple in de stad plaatsen. Aan het begin van elke ronde moeten bepaalde steden voorzien worden van eten door dieren te verwijderen van aangrenzende landschapstegels. Van zodra één speler er in geslaagd is om al zijn meeples ergens te plaatsen eindigt het spel, deze speler is de winnaar. In het geval dat één van de stapels kaarten uitgeput is wint de speler die op dat moment de meeste meeples op het speelbord staan heeft.

Gaïa bevat ook regels voor gevorderde spelers. Als je een stad nu van een derde eis voorziet mag je de meeple van je tegenstander vervangen door de jouwe. Wanneer de vierde eis voorzien wordt mag je vanaf nu twee meeples op de stad plaatsen. Er worden nu ook rode machtskaarten aan het spel toegevoegd. Met deze kaarten kan je o.a. een tegel vervangen door een tegel van een ander landschap, maar je kan er ook dierfiches mee verwijderen. Met een aardbeving kaart worden er dan weer twee landschappen van plaats verwisseld terwijl je met een tornado kaarten van een tegenstander kan stelen.

Onze mening

Gaïa staat al een hele tijd te wachten om gerecenseerd te worden. De illustraties van de doos vielen alvast in de smaak, we waren dus erg benieuwd naar het spel zelf. Een eerste speelsessie kon ons niet overtuigen, dat is één van de redenen waarom het zolang geduurd heeft om het spel verder te testen en te recenseren. Het basisspel bevat te weinig diepgang en te veel geluk om echt geapprecieerd te worden ten huize Spellenmolen. Er is niets te verzinnen wat “slecht” is, maar toch ontbreekt het gewoon die X-factor. Later kwam het spel terug op tafel, maar dan nu met de regels voor gevorderde spelers. Deze regels zorgen voor ervaren spelers effectief voor meer plezier. De concurrentie aan de steden wordt groter en er komt zeker meer tactiek bij kijken. Je wilt een stad liefst voorzien van vier eisen zodat je er twee meeples kan plaatsen. Uiteindelijk heb je ook in deze variant nog wel een gezonde portie geluk nodig, maar voor een spelletje van amper 30 minuten kan het er nog net mee door. Ook de rode machtskaarten komen het spel ten goede, en als de toenemende pestfactor ook jullie niet erg kan bekoren: er staat ook een vredelievende variant beschreven waarin je bepaalde kaarten uit het spel laat.

Conclusie: Gaïa is één van de vele “doorsnee spellen” dat ons niet voldoende kon overtuigen om in de toekomst nog op de tafel te belanden.

Met dank aan TIKI Editions!

Gaïa

Auteur: Olivier Rolko
Uitgever: TIKI Editions
Aantal spelers: 2 – 5
Tijdsduur: ± 30 min.
Vanaf 8 jaar

Spelbeschrijving

La Granja… de titel brengt je al meteen in de juiste sfeer. Je bent de eigenaar van een kleine boerderij nabij Esporles, Mallorca. Je wilt je eigendom uiteraard zo veel mogelijk laten opbrengen en tot een échte “Granja” omvormen. Vul je marktkarren om goederen te leveren aan de stad of lever aan ambachtsgebouwen voor nog meer voordelen.

Het spel loopt over zes ronden, elke ronde bestaat op zijn beurt uit vier fases. In de eerste fase gaan we een erfkaart kiezen om ons eigendom uit te breiden. Je kan een kaart gebruiken als akker (waar in de toekomst olijven, graan of druiven zullen groeien), maar ook als stal voor je varkens, als marktkar of voor de speciale eigenschap. Het doel waarvoor je de kaart gebruikt zal bepalen of de kaart links, rechts, boven- of onderaan je eigen spelersbord komt te liggen. Vervolgens krijg je ook inkomsten en kan je een dakfiche aankopen voor nog meer goeds. In de tweede fase, de opbrengstfase, wordt het spel echt gespeeld. De startspeler dobbelt alle dobbelstenen en legt deze bij de bijbehorende acties. Vanaf nu kunnen alle spelers elk om beurt één dobbelsteen/actie kiezen. Dit gebeurd twee keer, de overblijvende dobbelsteen bepaald tenslotte welke actie alle spelers als derde actie kunnen uitvoeren. Met sommige acties kan je o.a. varkens, oogstproducten of munten verkrijgen. Met andere acties kan je dan weer een extra erfkaart uitspelen, je oogst omzetten naar veredelde producten, vooruitgaan op het siëstaspoor of zelfs een ezel nuttigen om goederen te leveren! Al wat je tijdens deze (en de vorige) fase verzameld hebt kan je in de transportfase gaan leveren, maar eerst kiest elke speler één transportfiche. Dat transportfiche zal bepalen hoeveel goederen je mag leveren én hoeveel stappen je vooruit mag op het siëstaspoor. Het siëstaspoor bepaalt niet alleen de nieuwe spelersvolgorde maar levert je aan het einde van de ronde ook punten op. Tijdens het leveren kan je zowel aan je persoonlijke marktkarren als aan de zes openbare ambachtsgebouwen leveren.

Van zodra een levering aan een ambachtsgebouw compleet is krijg je het bijhorende ambachtsfiche. Hoe later in het spel je een levering vervolledigd, hoe meer punten je zal ontvangen. Anderzijds: hoe vroeger je levert, hoe langer je van het ambachtsfiche gebruik kan maken! Wanneer je levering aan een marktkar volledig is ontvang je een extra handelswaar én mag je één van jouw markeerstenen op een bijhorend veld op het speelbord plaatsen. In de laatste en vierde fase van elke ronde ontvang je één punt per markeersteen op het bord. Pittig detail: bij het plaatsen van je markeersteen worden alle aangrenzende stenen met een lagere waarde (en van de andere spelers) van het bord verwijderd. Ook de volgende ronden verlopen op dezelfde wijze. Je kan tijdens het spel punten verdienen bij de aankoop van dakfiches, bij het leveren aan ambachtsgebouwen en/of marktkarren, afhankelijk van het aantal markeerstenen aan het einde van elke ronde én via het siëstaspoor. Na de laatste ronde kunnen de spelers alle goederen in hun stallen verkopen, want elke vijf munten leveren namelijk nog één punt op. De speler die daarna de meeste punten heeft verzameld wint het spel!

Onze mening

De verwachtingen voor La Granja waren hoog, al sinds Essen 2014 stond deze titel hoog op onze radar. Het spel was het wachten meer dan waard, bovendien is het nu ook in het Nederlands verkrijgbaar, wat met de teksten op de kaarten toch wel een groot pluspunt is. Een eerste speelsessie kon ons nog geen 100% overtuigen, maar alle twijfels werden weggewerkt tijdens de volgende speelsessies. Daarin werd bewezen dat elk spel steeds heel verschillend kan uitdraaien, het is telkens anders en heeft dus een erg grote herspeelbaarheid. Dat is enerzijds te danken aan de grote hoeveelheid kaarten (en het kleine aantal kaarten dat je tijdens een spel op hand krijgt), anderzijds aan het gesloten zijn van verschillende ambachtsgebouwen aan het begin van het spel én door het resultaat van de dobbelstenen (= de beschikbare acties). De strategieën die wijzelf én onze medespelers toepasten waren steeds verschillend. Opvallend was dat we tijdens onze eerste spellen zeer weinig kaarten gebruikten voor de speciale actie onder aan het spelersbord, tijdens de volgende speelsessies kwamen die steeds vaker in het spel. We speelden La Granja inmiddels ook met alle spelersaantallen (op de solovariant na), alle aantallen vielen even goed mee. Op het bord is er met twee spelers uiteraard minder concurrentie bij het vervolledigen van de marktkarren, maar aangezien iedereen zo’n verschillende strategieën toepast kan dat ook gebeuren met drie of zelfs met vier spelers. Wij hebben dit dus zeker niet als een nadeel ervaren. La Granja is een spel met heel veel mogelijkheden en is toch weer heel anders dan de rest in onze collectie. Bovendien is het erg leuk dat de kaarten op eender welke locatie perfect aan je spelersbord passen. We leggen het dan ook heel graag nog vele keren op tafel!

Met dank aan 999 Games!

Conclusie: La Granja is een topper met vele mogelijkheden!

La Granja

Auteur: Michael Keller & Andreas Odendahl
Uitgever: 999 Games
Aantal spelers: 1 – 4
Tijdsduur: 120 min.
Vanaf 12 jaar

Spelbeschrijving

Als gevestigd leider kan je niet blijven stilzitten, het wordt tijd om je imperium verder te ontwikkelen. Ga op zoek naar onbekend grondgebied en sticht nieuwe steden en gebouwen op. Je zal uiteraard ook grondstoffen moeten verzamelen en profiteren van de belangrijke handelsroutes. Bovendien is het in deze beschaving erg belangrijk om de Goden aan jouw kant te hebben, vergeet dus niet om regelmatig iets te offeren en legendarische tempels in jouw steden te bouwen!

Als je aan de beurt bent heb je twee opties, je kan een nieuw gebouw oprichten of je kan offeren aan de goden. Om een gebouw op te richten speel je één van je kaarten boven je spelersbord. De kleur van de kaart zal bepalen welk type gebouw je op het bord mag zetten, dat moet bovendien grenzen aan één van je vorige gebouwen. Vervolgens mag je alle gebouwen van die soort activeren, daarbij ga je alle kaarten in die kolom van onder naar boven uitvoeren. De maritieme gebouwen zijn voornamelijk om te handelen, je kan er grondstoffen mee (ver)kopen tegen geld of punten. Met de productiegebouwen kan je grondstoffen produceren en met de wetenschappelijke gebouwen kan je extra kaarten trekken, nieuwe gebouwen verkrijgen of andere gebouwen activeren. Ook met de civiele gebouwen kan je munten of overwinningspunten verdienen afhankelijk van de grootte van je steden, met de militaire eenheden probeer je tenslotte de barbarendorpen (of je tegenspelers) aan te vallen en zo punten en/of munten te verzamelen. Het oprichten van gebouwen is uiteraard niet gratis, af en toe zal het dus gebeuren dat je geen gebouwen wil/kan oprichten. Op deze momenten kan je offeren aan de Goden. Het aantal kaarten dat je offert zal bepalen hoeveel je van de Goden terugkrijgt, de kaart die je bovenaan legt bepaalt aan welke God je offert en wat je zal krijgen. Neptunus (blauw) levert bv. extra goudmunten op, via de andere Goden kan je ook grondstoffen, punten, extra kaarten of extra gebouwen verdienen. Je krijgt er telkens één gebouw bij in de kleur dat je offert, daarna wordt je hand aangevuld tot vijf kaarten.

Tenslotte heb je nog de tempels, de paarse kaarten. Als je zo’n paarse kaart gebruikt om te bouwen neem je één van de beschikbare tempels uit de voorraad en plaats je die bij één (of meerdere) van jouw speelstukken op het bord. Tempels leveren aan het einde van het spel extra punten op als je aan de voorwaarden voldoet. Als je deze paarse kaarten gebruikt om te offeren gelden ze als joker, je kan dan kiezen tussen de eigenschappen van de vijf andere Goden. Het spel eindigt nadat alle tempels gebouwd zijn of alle barbarendorpen aangevallen zijn. Door het meest resterende aantal grondstoffen van een bepaald type te hebben kan je bovendien nog 2 overwinningspunten (per type) verdienen. De speler met de meeste punten wint het spel.

Onze mening

Deus was een titel waar we al lang naar uitkeken en was het geduld meer dan waard. Tijdens een spelletje Deus ga je op zoek naar goede combo’s tussen je kaarten. Vele kaarten zijn goed, maar je kan ze helaas niet allemaal bouwen. Welke kaarten wil je offeren aan de Goden en voor welke gebouwen ga je toch maar sparen? Één van de vele beslissingen die je in dit spel zal moeten maken. De grote verscheidenheid in de kaarten zorgt ervoor dat elk spel steeds verschillend is, de herspeelbaarheid is dus zeker oké. De startopstelling is afhankelijk van het aantal spelers en zorgt er meteen voor dat het spel optimaal tot z’n recht komt met zowel 2, 3 als 4 spelers. Deus is dus zeker ook aan te raden als je maar met twee bent, dankzij het kleine oppervlakte zit je nog steeds in elkaars vaarwater. We kunnen alleen maar toejuichen dat dit spel nu ook in het Nederlands verkrijgbaar is, deze tweetalige (NL/FR) editie bevat in elke taal een set kaarten met een duidelijk spelregelboek.

Conclusie: Een leuk en gevarieerd expertspel voor 2, 3 of 4 spelers!

Met dank aan Asmodee België!

Deus

Auteur: Sebastien Dujardin
Uitgever: Pearl Games
Aantal spelers: 2 – 4
Tijdsduur: ± 75 min.
Vanaf 14 jaar

Spelbeschrijving

In Bania zullen de spelers grondstoffen verzamelen om vele en kleurrijke tenten op te bouwen in de grote woestijn. Denk strategisch na over de locatie van je tent, de ene zal wellicht wat meer punten opleveren terwijl de andere plaats je dan weer nieuwe grondstoffen kan opleveren. Of wil je liever je tegenstander dwarszitten in een poging zijn/haar grote bron van inkomsten af te nemen?

Als je aan de beurt bent heb je twee opties, je kan dobbelen voor grondstoffen of tenten bouwen. Als je wilt dobbelen krijg je drie kansen om de dobbelstenen te werpen op de grondstoffen die je graag aan je hand toevoegt, je beurt is daarmee onmiddellijk gedaan. Als je voldoende grondstoffen hebt verzameld kan je één of meerdere van je vier tenten op het bord plaatsen, je betaalt daarvoor de nodige grondstoffen. Door je tenten naast eerder gebouwde tenten te plaatsen krijg je korting, maar die tent levert je dan wel maar één overwinningspunt op in tegenstelling tot de gebruikelijke drie punten. Als je jouw olifantenfiguur nog in het bezit hebt kan je deze op één van de zonet gebouwde tenten plaatsen, die levert jou aan het begin van je volgende beurt meteen grondstoffen op. Hoe meer verschillende kleuren in het gebied van je olifant, hoe meer grondstofkaarten je zal krijgen, maar let op: van zodra dat gebied zeven tenten bevat moeten alle olifanten weer naar huis! Op zoek naar een nieuwe bron van inkomsten dan maar.

Het spel eindigt van zodra er geen tenten meer op het bord geplaatst kunnen worden. Naast de punten die je kreeg voor het bouwen van tenten worden er ook nog bonussen uitgedeeld aan de speler die de laatste tent kon bouwen én aan de speler(s) die de meeste grondstofkaarten over hebben. De speler die daarna de meeste punten heeft behaald wint het spel.

Onze mening

Bania liet bij ons gemengde gevoelens achter, het is zeker niet slecht maar behoort ook zeker niet tot de betere spellen in onze collectie. Het is een familiespel met heel eenvoudige spelregels, je kan het dus ook met niet-spelers op tafel leggen. Toch heb je verschillende keuzes te maken: je probeert een gebied op te bouwen waarbij je elke ronde opnieuw grondstoffen binnen krijgt en je dus geen beurten hoeft te verliezen om te dobbelen, in een ideale situatie bouw je dus vier verschillende tenten en begin je daarna andere gebieden om meer punten te sprokkelen. De vraag is of je tegenstander(s) dat zomaar laten gebeuren, of plaatsen ze hun olifant in hetzelfde gebied en profiteren ze mee van jouw werk? Het kan allemaal! Er zijn net genoeg mogelijkheden om het spel boeiend te maken tot het einde, maar het biedt helaas niet genoeg variatie/uitdagingen om het keer na keer weer op tafel te leggen. Qua materiaal en illustraties valt er helemaal niets op aan te merken, vooral de olifanten zijn erg leuk.

Conclusie: Bania is een eenvoudig familiespel dat weinig variatie kan bieden.

Met dank aan Mattel!

Bania

Auteur: Brian Yu
Uitgever: Mattel
Aantal spelers: 2 – 4
Tijdsduur: ± 30 min.
Vanaf 10 jaar

Spelbeschrijving

Grote wasjes, kleine wasjes … laat maar lekker draaien! Een thema dat enkele kinderen in Letland inspireerde tot een spel. De kinderen van de 7de en 8ste graad werden tijdens de zomervakantie in 2013 uitgedaagd om een eigen spelconcept te ontwikkelen. Uit alle verschillende concepten koos Brain Games ervoor om Wash Dash verder uit te werken en te publiceren, de vijf kinderen zullen delen in de winst van elk exemplaar dat verkocht wordt.

Aan het begin krijg elke speler een wasrekje, drie wasknijpers en drie kledingstukken. Tijdens het spel zal jij de was snel moeten ophangen, maar let op dat je de juiste wasknijpers en de juiste kledingstukken gebruikt! Het spel wordt gespeeld in verschillende ronden, aan het begin van elke ronde worden er steeds opdrachtkaarten open op tafel gelegd: één minder dan het aantal spelers. Deze kaartjes geven met behulp van tekeningen aan welke was je met welke knijpers moet ophangen, vb. de broek met de rode wasknijper en het jurkje met de gele wasknijper. Vanaf nu beginnen alle spelers gelijktijdig met het ophangen van de was, je probeert zo snel mogelijk één van de opdrachten uit te voeren om daarna meteen het vervolledigde opdrachtkaartje te nemen. Is iemand anders je voor? Probeer dan gauw een ander opdrachtkaartje te vervullen, je maakt nog steeds kans! Tijdens elke ronde zal er één speler zijn die geen kaartje kan vervolledigen. De punten die op het kaartje vermeld staan tellen aan het einde van het spel, hoe moeilijker de opdracht, hoe meer punten je zal krijgen. Let echter op dat je geen fouten maakt! Als je verkeerde combinaties gemaakt hebt moet je niet alleen je zonet verdiende opdrachtkaart afgeven maar ook één van de kaarten die je al in je bezit had.

Tussen alle kaartjes zitten ook gebeurteniskaarten, telkens wanneer er zo’n kaart bij ligt zijn de spelregels gedurende die ronde nét iets anders. Zo moet je bij één van die gebeurtenissen alles met één hand uitvoeren en moet je bij een andere kaart alles in de omgekeerde volgorde doen: als je volgens de opdrachtkaart het rode kledingstuk met de blauw wasknijpers moest ophangen zal je nu het blauwe kledingstuk met de rode wasknijper moeten ophangen. De laatste gebeurteniskaart beloont de snelste huisvrouw of huisman van deze ronde met drie extra punten. Het spel eindigt van zodra alle kaarten op zijn, de speler met de meeste punten wint het spel.

Onze mening

Het spel begint vooral bij het opzetten van de wasrekjes, een klusje dat je als volwassenen maar beter zelf kan klaren als je niet wilt dat het karton stuk gaat. En zelfs als volwassenen moet je heel voorzichtig zijn, het is allemaal nogal nipt gemaakt en voor je het weet duw je iets kapot. Het spelmateriaal is verder wel voorzien van mooie illustraties en de vilten kledingstukken gaan wellicht ook lang mee. Als je houdt van dergelijke reactiespellen is Wash Dash zeker leuk om af en toe eens uit de kast te halen. Je moet niet alleen snel werken, je zal ook keuzes moeten maken: ga je voor de gemakkelijke opdrachten die weinig punten opleveren of kies je een moeilijkere opdracht met meer punten? Je zal regelmatig moeten veranderen van idee als één van je tegenspeler je opdrachtkaart voor je neus wegsnoept, maar dat maakt het spel nu net leuk. De gebeurteniskaarten zorgen ervoor dat het spel spannend blijft, een geslaagde toevoeging dus! De leeftijdsaanduiding 6+ kan kloppen, maar in dat geval laat je de kinderen best onderling spelen, het is niet leuk als je je als volwassene heel de tijd moet inhouden. Onze jongste deelnemer (6j.) vond het een spel voor meisjes… of voor de nieuwe man? De herspeelbaarheid is niet zo heel groot, met de juiste speelgroep kan het af en toe wel eens op tafel komen, maar het is geen spel dat we meerdere keren na elkaar zullen spelen. Het aantal spelers maakt niet veel verschil aangezien het aantal opdrachtkaarten steeds aangepast wordt, maar de tweepersoonsvariant laten we liever aan ons voorbij gaan.

Conclusie: Een leuk spel in dit genre.

Met dank aan Brain Games

Wash Dash

Auteurs: The Young Can Do It
Uitgever: Brain Games
Aantal spelers: 2 – 6
Tijdsduur: ± 20 min.
Vanaf 6 jaar

Spelbeschrijving

Ostfriesenlauf is een turbulente race waar iedereen slechts één doel voor ogen heeft: als eerste over de finish passeren! De laatste in de rij speelt als eerste een instructiekaart, maar pas nadat ook alle andere spelers een instructiekaart gespeeld hebben worden ze één voor één afgehandeld. Misschien verandert de positie van de spelers onverwacht, of blijft alles gewoon zoals het was?

Ook wanneer er minder dan vier spelers deelnemen worden alle spelersfiguren gebruikt, op het ogenblik dat een ongebruikte spelerskleur aan beurt is wordt de bovenste kaart van de bijhorende stapel genomen en bij de instructiekaarten van die ronde gelegd. Er zijn vier verschillende stapels, genummerd van 1 tot 4, die hebben altijd invloed op de speler in de vernoemde positie… Die invloed is echter niet altijd positief maar kan de figuur in kwestie ook verplichten om achterwaarts te gaan. Aangezien de positie van de figuren tijdens de ronde wijzigt kan het perfect gebeuren dat een actie anders loopt dan verwacht: stel dat de laatste (rode) pion eerst zes stappen voorwaarts mag doen en daarbij de derde speler voorbij steekt… als de volgende kaart zegt “de derde speler mag zijn figuur net achter de leider zetten” mag de rode pion alwéér vooruit… die is inmiddels derde geworden en met wat geluk staat die nu plots bij de kopgroep!

De opdrachten op de instructiekaarten zijn steeds verschillend: soms moet je de pion in kwestie voor- of achterwaarts verplaatsen, andere keren mag je de positie ruilen met een andere speler of je voorganger plots voorbijsteken. Sommige kaarten laten je zelfs toe om de finishlijn te verplaatsen, maak je de race een beetje langer of wat korter? Van zodra minstens één speler aan het eind van de ronde de finishlijn overschreden heeft eindigt het spel, het kan dus ook gebeuren dat een speler de finishlijn achterwaarts oversteekt! De speler die de finishlijn als eerste oversteekt wint het spel.

Onze mening

Ostfriesenlauf staat al een tijdje onaangeroerd in de kast, de lay-out roept niet meteen om gespeeld te worden. Dit spel uit 2005 werd vorig jaar in Essen opnieuw uitgebracht, het is niet duidelijk of er in vergelijking met de eerste versie verschillen zijn in de lay-out, maar het lijkt nog steeds op een spel uit de jaren stillekes. Jammer, want het spel zelf mag er best wel zijn. Een partyspel waar je weinig in de hand hebt. Wat geluk, inschatten wat je tegenstanders gaan doen en de juiste kaart op het juiste moment spelen. In een losse sfeer en met de juiste medespelers kan dit het perfecte spel zijn, maar daar komt alweer die lay-out om de hoek piepen: geen enkele medespeler voelt zich geroepen om dit spel te spelen bij het zien van de doos en/of het materiaal… en je kan het hen niet kwalijk nemen. Het basisidee is een spel voor vier spelers, maar toch werkt het ook met andere spelersaantallen erg goed.

Conclusie: Een leuk partyspel in een erbarmelijke lay-out.

Met dank aan Clicker Spiele!

Ostfriesenlauf

Auteur: Stephan Riedel
Uitgever: Clicker Spiele
Aantal spelers: 1 – 4
Tijdsduur: ± 15 min.
Vanaf 10 jaar

Spelbeschrijving

In Mad City neem je de rol van een gehaaste architect op jou, het is een race tegen de tijd om de beste metropolis ter wereld te bouwen. Je wilt niet alleen een mooie en levendige stad oprichten, je wilt het vooral nét dat tikkeltje beter doen dan je concurrenten. Wees snel maar efficiënt en gebruik de middelen die je voor handen krijgt. Waar wacht je nog op? Het is tijd om te beginnen!

Aan het begin van elke ronde nemen alle spelers 9 stadstegels (gedekt) uit de zak, van zodra de zandloper wordt omgedraaid hebben ze maar één doel voor ogen: een stad maken van drie op drie. Daarbij is er geen enkele verplichting, doodlopende straten en verschillende zones door elkaar? Geen probleem, maar als je punten wilt scoren dan kan je toch maar beter wat opletten. Op het einde van de ronde worden de verschillende steden gescoord, om te beginnen krijgt de speler met de langste weg even veel punten als zijn/haar weg lang is. Daarna scoren alle spelers punten naargelang de verschillende zones in hun stad. Het aantal punten dat je krijgt voor een bepaalde zone is afhankelijk van de kleur en het aantal gebouwen in die zone. Zo levert een gele zone met 13 (of meer) gebouwen je 5 punten, terwijl zo’n zone met 6 gebouwen maar één schamel puntje oplevert. Voor vijf blauwe gebouwen in een blauwe zone kan je dan weer 5 punten scoren… je kan al wel vermoeden dat die blauwe gebouwen/zones dan ook iets zeldzamer zijn. Naast deze punten kan je ook nog de parkwachter grijpen, dat is de enige manier om punten te scoren voor de parken en de vijvers in je stad … maar wees snel, want misschien hebben je tegenstanders die ook wel op het oog!

Tot zover de puntentelling in het basisspel. Op die manier speel je verder tot wanneer minstens één speler 150 punten heeft bereikt, de speler met de meeste punten wint het spel. Als je dit goed onder de knie hebt en/of je graag iets meer uitdaging krijgt is er ook de standaardvariant. Hierbij scoor je niet ‘zomaar’ punten voor al je zones maar zal je deze eerste moeten ontgrendelen. Om punten te scoren met een grote gele zone (meer dan 13 gebouwen) zal je minstens twee keer zo’n zone moeten maken, pas vanaf de derde keer scoor je effectief 5 punten. Hetzelfde geldt voor (bijna) alle andere zones, waarbij je sommige zones al na één keer kunt ontgrendelen en anderen pas na vijf keer! Ook de werking van de parkwachter is nu verschillend: je mag die enkel nemen als je klaar bent met bouwen en dus niets meer aan je stad wilt veranderen. De langste weg wordt nu niet meer gescoord, al kan je er wel voor kiezen om je persoonlijk score-token voor de langste weg te nemen. Als achteraf blijkt dat je effectief de langste weg hebt krijg je 3 punten, als je het token genomen hebt maar toch niet de langste weg hebt gemaakt verlies je 2 punten! Op dezelfde manier zijn er nu ook tokens voor de grootste zones. Ook in het standaard spel worden er verschillende ronden gespeeld, maar nu eindigt het spel van zodra minstens één speler 100 punten verzameld heeft.

Onze mening

We begonnen met gemengde gevoelens aan dit puzzelspel: we zijn wel voor abstracte spellen maar houden totaal niet van spellen met tijdsdruk. Mad City was in dat opzicht zeker een meevaller, al zal het ook nooit tot ons favorieten behoren. Er zijn heel wat dingen waar je rekening mee wilt houden en tegelijkertijd kan je niets verkeerd doen. In eerste instantie wil je vooral grote zones vormen, na enkele ronden wordt je er steeds beter in en ga je sneller uittellen, twee zones van 7 gebouwen leveren namelijk meer punten op dan één zone met 14 gebouwen. Enkel de werking parkwachter was in het basisspel vrij bizar, het is daarbij niet verplicht om deze pas aan het einde te pakken, dan grijp je toch meteen naar die parkwachter van zodra de tijd gestart is? Ook het feit dat diegene met de langste weg dat volledig aantal punten kreeg was vrij doorslaggevend. Ondanks deze minpuntjes konden we het basisspel toch appreciëren. De standaardvariant werd alleen maar beter aangezien de minpuntjes van de parkwachter en de langste weg inmiddels weggeholpen waren. Nu kan je de parkwachter pas nemen als je klaar bent met bouwen en is het een risico om de langste weg te scoren, je kan er ‘maar’ drie punten mee winnen maar je kan er nu ook punten mee verliezen! Ook het principe om de puntentelling eerst te ontgrendelen is erg speciaal in deze versie, het brengt toch een klein tikkeltje strategie in het spel: probeer je steeds dezelfde zones te maken en daar veel mee te scoren? Of probeer je alles te ontgrendelen zodat je in de laatste ronden steeds punten scoort? Of ga je voor de bonussen voor de langste weg of grootste zone(s)? Heel wat om over na te denken, en dat op een minuut tijd! Één nadeel ondervonden we helaas in beide varianten: als je één of twee ronden slechter gespeeld hebt is het haast onmogelijk om je tegenspeler(s) nog in te halen.

Conclusie: Mad City is een puzzelspel met tijdsdruk en je hebt heel wat om over na te denken.

Met dank aan Mayfair Games!

Mad City

Auteur: Kane Klenko
Uitgever: Mayfair Games
Aantal spelers: 1 – 6
Tijdsduur: ± 30 min.
Vanaf 8 jaar

Spelbeschrijving

In het koninkrijk van deze wonderlijke wereld leven zes machtige families, ze hebben elk hun eigen regio ter beschikking en leven onder het goedkeurend oog van de koning. Om zijn appreciatie te uiten ontwikkelde de koning zes magische bollen, één voor elke baron. Jaloezie en hebzucht bracht één van de baronnen er toe om de bol met slechte bedoelingen te gebruiken, maar hij had pech: de bol verkruimelde in zijn handen. Twee andere baronnen hadden ook slechte bedoelingen, waardoor niet enkel hun magische bol maar ook hun landschappen veranderden in woestijnen! De macht was doorbroken en het eens zo wonderlijke koninkrijk verloor al zijn glorie. Kan jij de macht van drie magische bollen combineren en dit koninkrijk weer bij elkaar brengen?

Om het spel te winnen zal je het kasteel van de koning moeten betreden met wel erg goed nieuws, er zijn slechts drie mogelijkheden om het eenheidsgevoel van het koninkrijk weer op te roepen: door de macht van de drie magische bollen te combineren, door te bewijzen dat je drie machtige monsters hebt kunnen verslaan of door de opdracht van de koning tot een goed einde te brengen! Aan het begin van de ronde krijgen alle spelers een inkomen van magische punten, hoe meer macht (= vestigingen, magische bollen of overgangen) je hebt, hoe groter je inkomen. Daarna kiezen alle spelers gelijktijdig één van hun drie verplaatsingskaarten, het getal op deze kaart zal de beurtvolgorde bepalen tijdens deze ronde, de gekleurde schijfjes worden in deze volgorde op het bord gelegd. Vervolgens moeten alle spelers – beginnend met de speler die de laagste waarde speelde – een magische kaart uitspelen. Deze kaarten geven steeds iets extra, zo kan je met de heteluchtballon sneller bewegen en kan je met de bliksem toch nog verandering brengen in de spelersvolgorde. Met andere kaarten kan je extra verplaatsingspunten krijgen of je tegenstanders verplaatsingspunten afnemen, in de hoop dat ze jouw kaart niet deblokkeren met het magische schild. Vervolgens mogen alle speler, maar nu in de tegenovergestelde volgorde, hun verplaatsingskaarten uitspelen en het aangegeven aantal stappen verplaatsen. Kom je daarbij op een veld met een torenfiche? Dan kan je één magisch punt betalen om die torenfiche te ontdekken, want daar schuilt misschien wel iets goeds achter! Sommige tegels worden meteen gebruikt, je krijgt er dan een extra kaart voor. Achter deze tegels zitten ook de magische bollen verstopt, met wat geluk vind je zo een magische bol en wordt je inkomen aan het begin van de ronde wat hoger, maar vergeet niet dat er ook vervloekte bollen in het spel zijn die het tegenovergestelde effect hebben. Een magisch drankje kan je later in het spel omruilen voor een fiche, vanaf dat moment heb je bij elk gevecht of bij elke verplaatsing een voordeel! Ook de ridder levert je twee extra punten op tijdens een gevecht, die zijn erg handig als je achter zo’n torenfiche plots een monster ontdekt. Weglopen is dan geen optie, je zal het gevecht moeten aangaan! Tel je huidige krachtpunten (op je magische kaarten, je eventuele bonus- en ridderfiches) op bij het dobbelresultaat en laat een tegenstander dobbelen voor het monster. Als je gewonnen hebt wordt je beloond met het monsterfiche en een extra kaart/bonusfiche, als je verloren hebt vlieg je helemaal terug naar je huis! In dat opzicht kan het misschien wel interessant zijn om tijdens het spel nieuwe forten op te bouwen, het kost je uiteraard magische punten maar je kan dan ook hier terecht na het verlies van zo’n gevecht. Bij een magische bron kan je ook nog nieuwe kaarten aankopen en bij een runesteen kan je – mits betaling van magische punten – de schijven van het bordspel verdraaien in jouw voordeel… of in het nadeel van een tegenstander! Nadat iedereen zijn verplaatsingsacties heeft gedaan eindigt de ronde en begint de volgende ronde met de ontvangst van de magische punten.

Op deze manier gaat het spel verder tot één van de spelers het kasteel heeft bereikt én voldoet aan één van de voorwaarden. De opdracht van de koning is steeds anders, die kan te maken hebben met het aantal gebouwde forten, maar ook met het aantal torentegels dat je hebt ontdekt of met het aantal magische punten dat je hebt verzameld.

Onze mening

Aanvankelijk wisten we niet wat we moesten verwachten van Realm of Wonder, het zag er wel mooi en leuk uit, het feit dat er ook nog eens Nederlandse spelregels in zaten leek alleen maar een pluspunt. Die spelregels vormden later nog een groot obstakel, we kwamen zelden spelregels tegen die zo ingewikkeld geschreven zijn als deze, bovendien waren de spelregels in de andere talen al even erg. We hadden allebei heel wat leessessies nodig om het spel te begrijpen, uiteindelijk werd het pas duidelijk na een eerste speelsessie met het boekje ernaast, en dat terwijl de spelregels eigenlijk best eenvoudig zijn. Realm of Wonder zien we eerder onder de categorie familiespel, maar de spelregels vormen hier ongetwijfeld hét obstakel waardoor weinig familiemensen effectief aan het spelen zullen toekomen. Eens je alles onder de knie hebt speelt het best vlot, maar is de geluksfactor (de ligging van de torenfiches) net iets te groot voor een geoefende veelspeler. De doos vermeld 2 tot 6 spelers, maar ze hadden die “2 tot” even goed kunnen weglaten. Met twee spelers is er helemaal niets aan, je hoopt om de goede torenfiches tegen te komen en diegene die het meeste geluk heeft komt als eerste toe bij de koning, je kan dan ook niets doen om je tegenstander iets in de weg te zitten. Met vier spelers ging dat al iets anders, maar ook in die situatie hadden we de indruk dat het bord te groot was en je elkaar niet genoeg in de weg kon zitten. De blauwe fiches (voor de zesde speler) ontbraken in onze doos, maar los daarvan is zes wellicht het ideale spelersaantal om dit spel te spelen. Het materiaal en de illustraties zien er overigens heel goed uit, maar de doos is wel erg licht gemaakt om al dat materiaal in te bewaren!

Conclusie: Een eenvoudig familiespel dat verstopt zit achter erg onduidelijke en ingewikkelde spelregels.

Realm of Wonder

Auteurs: P. Jantunen, M. Punakallio, S. Tuominen, M. Wilkström
Uitgever: Mindwarrior Games

Met dank aan Mindwarrior Games

Aantal spelers: 2 – 6
Tijdsduur: ± 45 min.
Vanaf 10 jaar

Spelbeschrijving

Ook voor de piraten komt er een dag dat ze stoppen met plunderen, maar wat doen ze op hun oude dag? Grog Island is een eiland waar alle piraten op pensioen hun kapitaal hebben geïnvesteerd in nieuwe zaken en hun oude bemanningsleden aan het werk zetten. Je kan er speciale investeringen doen, denk maar aan een voodoo workshop of een studio van kapitein éénoog, of misschien wil jij wel de eigenaar worden van de fameuze ‘Grog kroeg’? Doe mee tijdens de veilingen maar ook passen kan je mooie beloningen opleveren.

In Grog Island draait alles rond het vernieuwende biedsysteem. De dobbelstenen worden gedobbeld en op de bijhorend gekleurde vakjes gelegd, deze zal je moeten gebruiken om te bieden! Wil je “4” bieden? Dan kan je één dobbelsteen van 4 kiezen, of twee van twee. Je kan uiteraard enkel kiezen uit de waarden die deze ronde gedobbeld zijn, maar je mag verschillende dobbelstenen combineren om zo de waarde te vormen dat jij wilt bieden. De volgende speler heeft de keuze: hij kan passen of het bod verhogen. Als hij het bod gaat verhogen mag hij de combinatie van de dobbelstenen aanpassen en veranderen, zolang het uiteindelijke bod maar hoger is dan het bod van de vorige speler. Bij het passen krijg je grondstoffen: hoe meer dobbelstenen de speler voor jou voor zijn bod heeft gebruikt, hoe meer goederen! Voor elke dobbelsteen waarmee geboden werd krijg jij namelijk het goed in de bijhorende kleur! Vervolgens moet je een handelsschip kiezen waar je wilt gaan handelen. Je kan je goederen omruilen tegen geld, schatkaarten, piratenkaarten of doelkaarten. Schatkaarten vormen je geheim kapitaal, je hebt dus vaak net iets meer geld dan hetgeen je tegenstanders kunnen zien. De piratenkaarten laten je tijdens de biedfase toe om de waarde van een dobbelsteen te veranderen en de doelkaarten geven aan waarmee je op het einde punten kan scoren. Op het handelsschip kan je ook steeds vier dezelfde goederen gebruiken om een eigendom in het bijhorende gebied aan te kopen. Hierdoor ontvang je meteen een inkomen, al hangt dat af van de populariteit van je vestiging en verdien je niet overal even veel.

Nadat iedereen gepast heeft betaald de winnende speler zijn laatste bod, vervolgens mag hij acties uitvoeren. Hoeveel acties? Dat wordt bepaald door het aantal dobbelstenen dat je hebt gebruikt bij je bod. Bij de eerste twee acties mag je een gratis eigendom innemen, zolang je maar niet twee eigendommen van hetzelfde type inpalmt tijdens dezelfde beurt. Bovendien kan je niet vrij kiezen in welk gebied je zo’n eigendom inneemt, dat wordt bepaald door de kleur van de dobbelstenen waarmee je geboden hebt! Met de laatste drie acties kan je punten verdienen of een gebouw op het speelbord blokkeren. Daarna wordt het bord voorbereid voor een nieuwe ronde. Wanneer één van de spelers zijn laatste bemanningslid op het speelbord heeft geplaatst eindigt het spel aan het einde van de ronde. Tijdens de eindtelling krijgen de spelers nog één overwinningspunt voor elke schatkaart en elke 5 dubloenen, maar de doelkaarten zijn uiteraard de belangrijkste bron van punten. Sommige doelkaarten leveren punten op naargelang de grondstoffen die je nog in je bezit hebt, voor andere kaarten moet je bepaalde eigendommen hebben. Soms is daarvoor het type van belang, andere keren moet je de meerderheid bezitten op één van de vijf gebieden.

Onze mening

Grog Island sprak ons al een hele tijd aan, we waren dan ook erg blij deze te kunnen testen de afgelopen weken. Het lezen van de spelregels beloofde al vast veel goeds. Over het algemeen zijn we geen grote liefhebbers van spellen waarbij er veel geboden wordt, maar daar is Grog Island zeker een uitzondering op. Het is veel meer dan alleen maar bieden. Dankzij de dobbelstenen kan je ook gerichter beslissen hoeveel je wilt bieden, maar naast het totale bedrag is nu ook het aantal dobbelstenen van belang! Enerzijds wil je veel dobbelstenen gebruiken, als je wint wil je graag zoveel mogelijk acties kunnen uitvoeren. Anderzijds wil je je tegenspelers niet zomaar alles cadeau doen, hoe meer dobbelstenen jij gebruikt om te bieden, hoe meer goederen ze krijgen als ze op dat moment passen. Een keuze die je gedurende het hele spel achtervolgt. Een ander element wat dit biedspel anders maakt dan de rest is dat je ook een interessante beurt kan hebben als je past. Het is namelijk de enige manier om aan goederen te geraken én je kan ze gaan omruilen voor geld of andere zaken, op die manier doe je een zekere voorraad op dat je later weer kan gaan inzetten om hoger te kunnen bieden. Naar het einde van het spel wil je misschien liever passen dan aan beurt zijn, je moet dan wel goederen betalen om een eigendom aan te kopen, maar je bent dan ook eerder aan de beurt dan de speler die de biedfase uiteindelijk wint. Als winnaar van de biedfase kan je twee gratis eigendommen innemen, uiteraard blijft ook dit zeer belangrijk. Je zal een goede balans moeten vinden tussen het passen en het winnen van de biedfase.

Biedspellen zijn meestal niet geschikt voor twee spelers, maar ook daarin verschil Grog Island van zijn soortgenoten. Ook hier blijft het belangrijk om af te wegen hoeveel je bied en hoeveel dobbelstenen je daarvoor gebruikt, dat is met twee spelers net zo interessant als met drie of vier. Bovendien is er een extra schip met zogenaamde geesten, de speler die past mag na de beurt van de winnende speler één geest op het speelbord zetten. Tijdens het behalen van meerderheden is ook deze derde spelerskleur van belang! Een eenvoudige variant die het niet ingewikkelder maakt maar toch belangrijk is voor het evenwicht. Wij leggen Grog Island dus zowel met twee, drie als vier spelers graag op tafel! Als we één minpunt moeten opsommen dan zijn het de doelkaarten, daar komt toch wel wat geluk bij kijken. Tot het bittere eind heb je meestal geen idee wie het spel zal winnen, de punten die je tijdens het spel kan verdienen zijn erg schaars en de doelkaarten zijn allesbepalend. Grog Island is een typisch familiespel, met eenvoudige spelregels en een aangename speelduur. Je kan het met beginnende spelers op tafel leggen en het speelt altijd vlot, maar het feit dat er pas aan het einde gescoord wordt maakt het voor sommige beginners dan weer moeilijker.

Conclusie: Grog Island is een leuk familiespel dat we graag nog op tafel leggen!

Met dank aan Pegasus Spiele!

Grog Island

Auteur: Michael Rieneck
Uitgever: Pegasus Spiele
Aantal spelers: 2 – 4
Tijdsduur: ± 60 min.
Vanaf 10 jaar