Spelbeschrijving

Kapitein Roodbaard heeft een slechte reputatie als piratenkoning, waardoor de andere piraten hun kans zien om te bewijzen dat zij dé ideale koning zouden zijn. Na een indrukwekkende drankproef zijn Jolly en Roger de enige kandidaten die overeind bleven. Een laatste duel zal moeten bepalen wie van hen de winnaar wordt. Tijdens dit duel stuurt elke kandidaat een aantal crewleden naar de vier handelsschepen. Enkel het team met de beste crew kan aan boord gaan en aan de haal gaan met de schatten.

Als je aan de beurt bent neem je vijf piratenkaarten die je vervolgens helemaal naar keuze verdeeld in twee sets. Een set bevat minstens één en maximum vier kaarten. Daarna mag je tegenstander een set kiezen en alle verkregen piratenkaarten uitspelen. Pas daarna krijg je zelf de gelegenheid om de kaarten van het overgebleven setje uit te spelen. Met een piratenkaart heb je twee opties: je crew versterken door het bemanningslid aan wal van het bijhorende handelsschip te leggen of de kaart bewaren als schatkaart. Dat laatste kan je alleen maar doen als jouw crew de meerderheid heeft op het bijhorende handelsschip. De kleur van de piratenkaart bepaald steeds over welk handelsschip het gaat, al kan je de kaart ook met de neutrale zijde bij een schip naar keuze leggen. De waarde van dit bemanningslid wordt dan wel gereduceerd tot 1.

Na 8 ronden eindigt het spel. De schepen gaan elk naar de speler met de beste crew. Diegene die daarna de grootste buit (waarde schepen + schatkaarten) verzamelde wint het spel!

In de gevorderde variant worden drie speciale kaarten geïntroduceerd. Een skelet dat je als joker aan een schip naar keuze kan leggen, een kraken waarmee je een bemanningslid van een tegenstander kan verwijderen of Tortuga waarmee je alle neutrale kaarten aan jouw zijde mag omdraaien.

Onze mening

Een twee-persoonsspelletje testen we uiteraard met alle plezier. De ‘verdeel en heers’-factor van Jolly & Roger maakt gewoon het spel: hoe verdeel je de sets? Welke dénk je dat je tegenstander gaat nemen? Hoe zorg je er voor dat je tegenstander niet met de kaart(en) gaat lopen die jij zo graag wilt? Dat zijn dé vragen waar je zo’n klein halfuurtje mee kampt tijdens dit piratenduel. Achterliggend hou je de meerderheden per schip uiteraard in gedachten, je probeert zelf zo veel mogelijk te innen maar je bent hier en daar verplicht om ook je tegenstander iets te gunnen. Als deze gedachtengang jou als muziek in de oren klinkt dan is Jolly & Roger vast het perfecte spel. Wij vonden echt wel leuk om enkele keren te spelen, maar we werden er niet warm van. Laat ons zeggen dat het geen spel is dat we keer na keer weer uit de kast zouden halen. Er zijn overigens heel weinig spellen voor twee spelers die ons echt voor de volle 100% kunnen bekoren.

 

Conclusie: Verdeel en heers!

Jolly & Roger

Auteur: Shaun Graham, Scott Huntington
Uitgever: Abacusspiele
Aantal spelers:  2
Tijdsduur: ± 20 min.
Vanaf 8 jaar

Spelbeschrijving

De stadsmuur van het Heilige Jeruzalem werd vernietigd en de inwoners en hun tempels zijn niet langer veilig. Toen dit nieuws tot bij Nehemiah geraakte, reisde hij van Babylonië naar Jerusalem om de belangrijke muur terug op te bouwen. In dit spel nemen de spelers een belangrijke rol op zich: ze worden leider van een Israëlitische stam! Gebruik je grondstoffen nuttig en zend je werkkrachten naar de plaatsen waar nodig is: je hebt mensen nodig om de stadsmuur herop te bouwen, mensen om de stad te verdedigen én mensen om offers te brengen in de tempels. Als je er dan ook nog in slaagt om mee te werken aan de immense stadspoorten ligt de weg naar de overwinning voor je open.

Het speelbord bestaat uit 4/5 kolommen van telkens 4 kaarten, dit zijn de locaties waar je je werkers zal kunnen inzetten. Als je aan beurt bent heb je twee opties: werkers inzetten of eerder geplaatste werkers activeren. Bij het inzetten kan je niet zomaar kiezen uit alle openliggende kaarten, je bent verplicht om de bovenste beschikbare kaart in een kolom naar keuze te nemen. Aan het begin kan je dus enkel een werker plaatsen op de bovenste rij kaarten, van zodra dat er een werker op een kaart staat wordt de onderliggende kaart beschikbaar. Om een werker te activeren kies je willekeurig één van jouw werkers op het veld en leg je deze neer om aan te duiden dat je de actie gedaan hebt. Als er in dezelfde kolom, boven jouw werker andere werkers neerliggen kan je er voor kiezen om ook die acties uit te voeren. Je betaald daarvoor één munt aan de eigenaar van deze werker, of aan de bank als deze van jezelf is. Met die acties kan je o.a. geld of hout verzamelen, maar uiteraard kan je nu ook mensen naar bepaalde regio’s sturen. Zo kan je bijvoorbeeld één van je inwoners aan de stadsmuur laten werken door twee hout te betalen en een blokje op de stadsmuur te leggen. Met andere actiekaarten kan je op een gelijkaardige manier inwoners inzetten om je stad te verdedigen, om offers naar de tempels te brengen of om een immense stadspoort te bouwen.

Nadat de onderste kaart in een kolom geactiveerd werd verdwijnt de hele kolom kaarten onmiddellijk, ook al zijn nog niet alle werkers op de bovenstaande kaarten geactiveerd. De werkers gaan terug naar hun eigenaars en de rij kaarten wordt vervangen door nieuwe kaarten. Wanneer je zo’n rij moet vervangen en er geen kaarten uit het eerste tijdperk meer aanwezig zijn volgt er een korte, tussentijdse telling. Op de drie locaties waar blokjes liggen (de muur, het verdedigen en het offeren aan de tempels) wordt er gecontroleerd welke spelers daar de meerderheid heeft. De spelers met de meeste en tweede meeste blokjes worden daarvoor beloond met puntenfiches. De speler die de meerderheid had moet vervolgens één van zijn blokjes verwijderen op die locatie. Vervolgens worden de kaarten uit het tweede tijdperk gebruikt om de kolom aan te vullen. Later volgt er een identieke puntentelling alvorens de kaarten uit het derde tijdperk gebruikt worden én als alle kaarten op zijn. Na deze laatste telling eindigt het spel en worden alle punten opgeteld: punten die verdiend werden door de tussentijdse tellingen, punten op de verworven stadspoorten en punten voor overgebleven grondstoffen. De speler met de meeste punten wint het spel! Tenslotte is er nog een variant met leider-kaarten, kaarten waar je in het begin van een tijdperk op kan bieden die je dan een bepaald voordeel geven tijdens dat bepaalde tijdperk.

Onze mening

Onze verwachtingen voor Nehemiah waren niet heel groot, maar in zekere zin heeft het spel ons wel verbaasd. Het heeft veel goede elementen. Workerplacement op een variabel bord, zeker aangezien je slechts de eerst beschikbare kaart mag bezetten maakt het spel vrij tactisch. De locatie die jij kiest is niet enkel in je eigen voordeel maar maakt dus ook een andere locatie beschikbaar voor de volgende speler. Is dat wel wat je wilt? Ook het feit dat je werkers van andere spelers kan heractiveren is erg interessant, misschien neem je wel een kaart die je tegenstanders willen, in de hoop daar zelf nog wat aan te verdienen? De meerderheden op de drie locaties zijn steeds spannend, het feit dat er achteraf één blokje verdwijnt brengt alles vaak terug in balans waardoor alles mogelijk blijft. Een spel met verrassend veel potentieel dus, waar het niet dat er ook elementen in zitten die er voor kunnen zorgen dat het spel helemaal niet meer leuk is. Zo mag je dus niet het risico nemen om al je goud op te doen, want dan zou het wel eens kunnen dat je voor de rest van het spel niets nuttig meer kan doen. De kaarten om goud te krijgen zijn vrij zeldzaam, aangezien er maar 4/5 kaarten (afhankelijk van het aantal spelers) beschikbaar zijn moet je al wat geluk hebben om net die kaart te kunnen inpalmen als jij aan de beurt bent, zeker in een spel met 3 of 4 spelers. Een kaart van een tegenstander activeren om goud te verdienen dan maar? Vergeet het maar, want je hebt geen goud om hen te betalen! Het enige wat je dan nog rest is het verzamelen van hout en dat hout vervolgens betalen om mensen naar de stadsmuur te sturen of om stadspoorten te bouwen, maar de kans dat je het spel nog zal winnen wordt beduidend kleiner. Jammer, want dit nadeel maakt het spel opeens heel wat minder interessant en het is een nadeel dat misschien wel vermeden kon worden door een eenvoudige bijkomende regel. (dat je vb. ook hout mag betalen om een gebruikte werker van een tegenstander te activeren).

Het spel bevat ook een variant voor twee spelers, en die is best goed gevonden! Beide spelers spelen nu met twee kleuren, maar één van die kleuren dient enkel en alleen om locaties op het veld te ‘blokkeren’. Telkens wanneer je een werker inzet zal je nu ook een werker in je andere kleur moeten neerleggen op een beschikbaar veld. Zo hoef je niet echt met twee kleuren te spelen maar heb je toch het gevoel dat het bord vrij vol geraakt. Ook de variant met leiderkaarten is leuk, al moet je wel opletten dat je niet te veel geld biedt, anders kan je dus in de problemen komen. De tekenstijl is niet helemaal ons ding maar past wel goed bij het thema, de doos had wel veel kleiner gekund.

Conclusie: Nehemiah is een spel met veel potentieel maar met een groot minpunt!

Nehemiah

Auteur: Lukasz Wozniak
Uitgever: Gry Leonardo
Aantal spelers: 2 – 4
Tijdsduur: ± 45 min.
Vanaf 10 jaar

Spelbeschrijving

Beeld je eens in: je vergezelt Henry VI op zijn reis doorheen Europa en brengt zo bezoeken aan de vele gebieden die eigendom zijn van de familie Staufer. Je maakt gretig gebruik van deze reis en je helpt je gezanten en edellieden naar de machtsvolle posities in de zes regio’s.  Wie staat er na vijf rondes op de beste positie?

In het midden van het spelbord staan de familieleden van alle deelnemers, deze zullen steeds bepalen wie er aan de beurt is. De speler wiens familielid bovenaan staat is eerst aan de beurt en kan kiezen tussen twee mogelijke acties: nieuwe figuren uit de voorraad halen of figuren op het speelbord plaatsen. Afhankelijk van de gekozen actie plaats je je familielid aan de juiste kant. Om figuren uit de voorraad te halen kies je één van de 4/5 verschillende mogelijkheden (afhankelijk van het spelersaantal): één nobele, twee gezanten, een gezant en een nobele, … Onder elk van deze opties ligt aan het begin ook een schatkist, als die daar nog steeds ligt mag je dus ook die schatkist er bij nemen! De andere optie is om één van je figuren op het speelbord te plaatsen, de kosten die daaraan verbonden zijn moet je ook betalen met figuren. Enerzijds heb je de reiskosten: daar waar Henry VI aanwezig is valt die kost weg, maar hoe verder je uit zijn buurt gaat, hoe meer figuren je zal moeten betalen. Vervolgens heb je ook de plaatsingskost, die aangegeven staat bij elke positie. Die prijs kan oplopen van 3 tot 7, waarbij de duurdere plaatsen doorgaans meer invloed zullen hebben. Alle figuren die betaald moeten worden zullen in een welbepaalde volgorde in de betaalregio’s komen te liggen. Ook wanneer je een figuur op het speelbord zet kan je de schatkist nemen die onder de ingenomen plaats lag. Sommige schatkisten leveren punten op aan het einde van het spel, anderen geven je dan weer voordelen in de vorm van goedkopere reis- of plaatsingskosten. De paarse kisten kan je omruilen tegen een prestigekaart, en die kaarten kunnen in elk spel anders zijn. Nadat elke speler drie keer aan de beurt is geweest eindigt de eerste ronde en volgt er een puntentelling in één of twee steden. Één van die steden werd aan het begin van het spel bepaald, de andere hangt af van verschillende factoren (vb. met de minst overgebleven schatkisten of met de meeste figuren). In elk van deze steden wordt de meerderheid gecontroleerd en ontvangen de betrokken spelers overwinningspunten en eventueel andere voordelen. Daarna verdwijnen de figuren in deze steden weer naar de voorraad. De schatkisten worden aangevuld en Henry VI wordt verplaatst, de figuren in de betaalregio’s die Henry passeert gaan terug naar hun eigenaars. Vervolgens wordt de beurtvolgorde voor de volgende ronde bepaald: eerst komen alle familieleden die in de vorige ronde figuren uit de voorraad hebben gehaald, daarna de anderen.

Na vijf ronden worden de figuren in de gewaardeerde regio’s niet verwijderd, ze zijn echter nog van belang voor de eindtelling. Elke speler kreeg aan het begin van het spel namelijk drie kaarten die hem/haar extra punten kunnen opleveren aan het einde. Één kaart levert je 12 op als je de meerderheid hebt in de vernoemde stad, met een tweede plaats kan je alsnog 6 punten verdienen. De andere kaarten leveren nog bonuspunten op naar gelang de plaats en de kostprijs van de figuren die op dat moment nog op het speelbord staan. Ook de ongebruikte schatkisten leveren nog punten op. De speler die daarna de meeste punten heeft wint het spel.

Onze mening

Die Staufer was een spel waar we al lang naar uit keken, er was voor Spiel 2014 weinig over bekend, maar toch sprak het ons aan. Het lezen en uitleggen van de spelregels ging traag aangezien het gewoon erg veel kleine regeltjes zijn die je moet kennen. Gelukkig zijn de spelregels erg duidelijk geschreven. Het spel zelf speelt dan weer heel vlot, eens je het allemaal door hebt lijkt het spel héél snel te gaan. Je bent dan ook maar 15 keer aan de beurt en het spel is al gedaan. In die 15 beurten heb je het gevoel dat je erg veel kan doen, maar elke keer opnieuw zal je keuzes moeten maken. Er is erg veel interactie en je kan vaak pas tijdens jouw beurt bepalen wat je gaat doen, want misschien heeft je voorganger net die plaats ingenomen die jij op het oog had! De manier waarop de beurtvolgorde wordt bepaald zit ingenieus in elkaar en maakt de beslissing die je neemt soms nog belangrijker: wil je in een volgende ronde als eerste of als laatste aan beurt komen? Als eerste kan soms interessant zijn omdat je dan snel de beste plaatsen kan innemen, maar de laatste speler heeft soms in de hand in welke regio er gewaardeerd zal worden.

Een ander groot voordeel is de herspeelbaarheid: de volgorde waarin de regio’s gewaardeerd worden is elke keer anders, alsook de punten die te winnen zijn. Daarnaast hebben de schatkisten (die ook steeds anders liggen) ook een grote invloed op wat je wilt doen en kan je tijdens elke speelsessie andere prestigekaarten nemen. Ook die maken het spel telkens heel verschillend, waardoor wij het alvast graag nog eens op tafel leggen. Met twee spelers kon het spel ons helaas minder overtuigen, maar met drie en vier spelers was het voor ons echt top. Het materiaal is mooi en door de lichte illustraties geeft het drukke bord toch geen overweldigende indruk.

Conclusie: Die Staufer is een verborgen parel die dreigt te verdwijnen in de massa.

Die Staufer

Auteur: Andreas Steding
Uitgever: Hans im Glück
Aantal spelers: 2 – 5
Tijdsduur: ± 60 min.
Vanaf 10 jaar

Spelbeschrijving

In Royals keren de spelers even terug naar de 17de eeuw, waar ze elk in de huid kruipen van een nobel figuur en heerser van Europa proberen te worden. Verzamel de juiste landkaarten en kom aan de macht in de vele Europese steden. Versla je tegenstanders en zorg dat jij een Europese meester wordt doorheen de drie tijdperken. Afhankelijk van je macht en je posities zal je bonussen verkrijgen.

Als je aan de beurt bent ben je verplicht om nieuwe kaarten op hand te nemen. Je hebt daarbij twee opties: of je neemt drie landkaarten, of je neemt één landkaart en één intrigekaart. Bij de landkaarten kan je steeds kiezen tussen drie openliggende kaarten of de gedekte stapel. Na deze actie kan je ook één of meerdere kaarten uitspelen om zo enkele posities op het bord in te nemen. Elke stad heeft twee vacante posities, elk van die posities vraagt een bepaald aantal landkaarten. Door dat aantal kaarten (in de bijhorende kleur) uit te spelen kan je één van jouw blokjes op die stad leggen. Bovendien kan je ook meteen een blokje leggen op de bijhorende edele. Als je de eerste bent om in die stad een blokje te leggen mag je meteen de bijhorende stadsbonus nemen, dit zijn al meteen je eerste punten. Wanneer een stad reeds bezet is door een blokje van een tegenstander kan je deze stad overnemen, je zal dan bovenop de normale kostprijs ook nog een intrigekaart in de juiste kleur moeten uitspelen! Het blokje van je tegenstander wordt vervolgens aan de kant geschoven: jij wordt de nieuwe heerser in dat gedeelte van de stad. De stadsbonus wordt in dit geval niet doorgegeven, die blijft bij de eerste eigenaar.

Van zodra de stapel landkaarten uitgeput is volgt een tussentijdse puntentelling. In elk van de vier landen wordt er gecontroleerd wie de meeste macht heeft, deze speler krijgt de bijhorende puntenfiche. Ook diegene die op de tweede plaats komt wordt nog beloond, maar voor de overigen blijft er helaas niets over. Na deze puntentelling wordt de stapel geschud en gaat het spel gewoon verder, na de derde puntentelling eindigt het spel. Ook tijdens het spel zijn er punten te sprokkelen, naast de eerder vermelde stadsbonussen kan je ook een landbonus verkrijgen door in elke stad van een bepaald land vertegenwoordigt te zijn. Tenslotte kan je ook een bonus krijgen van zodra je een blokje hebt liggen op elke edelman. Aan het einde van het spel worden deze edelen verdeeld onder de spelers, elke edele gaat naar de speler die er de meerderheid heeft. Bij een gelijke stand word ‘de puzzel’ uit elkaar gehaald waardoor beide spelers een half schilderij, en dus de helft van de punten krijgen. Diegene die in totaal de meeste punten heeft wint het spel.

Onze mening

Royals is een puur meerderhedenspel dat velen op een andere manier beginnen. Sommigen gaan in het begin meteen voor vele (en vaak ook kleine) stadsbonussen terwijl anderen meteen sparen om later een grotere slag binnen te halen. Als je er echt met de overwinning vandoor wil dan kan je maar best de beide manieren combineren en proberen zo veel mogelijk in het oog te houden. De stadsbonussen zijn zeer gegeerd in het begin, later moet je ook aandacht besteden aan de landbonussen, de tussentijdse tellingen en vooral: de meerderheden op de edellieden. Wij ontdekten gedurende onze speelsessies dat het niet bij iedereen in de smaak valt: je neemt kaartjes en met wat geluk heb je dan setjes waarmee je een blokje kan leggen. Het voelt bovendien erg abstract aan. Als je dan ook niet erg geïnteresseerd bent in meerderheden kan je er beter niet aan beginnen. Anderen waren dan weer enthousiaster, je kan wel wat geluk gebruiken bij het nemen van de kaarten, maar je probeert uiteraard het beste uit je kaarten te halen. Daarover zijn de meningen dus zeer verdeeld, maar wij hebben het spel met veel plezier gespeeld en leggen het graag nog eens op tafel.

Het materiaal heeft daar zeker iets mee te maken. Het opzetten is snel gedaan: alle bonussen hebben een unieke vorm en kleur en er staat erg duidelijk aangeduid waar alles moet komen te liggen. De edellieden in de vorm van een puzzel zijn erg leuk gevonden. Je leest in vele spelregels dat je de punten moet verdelen bij een gelijke stand, nu kan je dat ook letterlijk doen! Het deck zal je wel moeten voorbereiden naar gelang het aantal spelers, iets zeer belangrijk dat nogal gemakkelijk vergeten wordt. Dat aangepast deck maakt wel dat het spel in balans is met de verschillende spelersaantallen. Ondanks het aangepaste deck kon het spel ons met twee spelers toch niet boeien, de spanning voor het behalen van meerderheden is totaal verdwenen. Als je tegenstander de meerderheid heeft ga je automatisch met de tweede plaats lopen van zodra je er één blokje bezit, je hoeft geen schrik te hebben dat een andere speler ook die nog van je af snoept!

Conclusie: Royals is eenvoudig expertspel voor diegenen die houden van meerderheden!

Royals

Auteur: Peter Hawes
Uitgeverij: Abacusspiele
Aantal spelers: 2 – 5
Tijdsduur: ± 60 min.
Vanaf 10 jaar

Spelbeschrijving

In deze variant op Pandemie worden de rollen volledig omgedraaid! Het is geen coöperatief spel waarin we de wereld proberen te redden, het is een spel waarin we zelf een ziekte voorstellen en we zoveel mogelijk steden proberen te besmetten! Diegene die daar het best in slaagt wordt de winnaar van Pandemic: Contagion!

Aan het begin van elke ronde wordt een gebeurteniskaart opengedraaid met een effect op alle spelers. Soms is dat effect positief en krijgen de spelers een bepaald voordeel tijdens de komende ronde, soms is het ook negatief en zullen spelers ziektekiemen of kaarten moeten verwijderen! Als je aan beurt bent mag je twee acties uitvoeren, je kan daarmee nieuwe kaarten op hand nemen, een stad infecteren en/of je ziekte muteren. Het is ook toegestaan om twee keer dezelfde actie te kiezen. Het aantal kaarten dat je met één actie op hand kan nemen wordt bepaald door de incubatie-waarde van je ziekte. Als je een stad wilt infecteren moet je kaarten kunnen betalen: twee kaarten (in dezelfde kleur als de stad) wanneer je ziekte in die stad nog niet aanwezig was, één kaart om de ziekte uit te breiden. Het aantal ziekteblokjes dat je met één actie in een stad kan leggen wordt bepaald door de infectie-waarde van je ziekte. Met de laatst mogelijke actie kan je je eigen ziekte muteren, door het aangegeven aantal kaarten te betalen kan je de incubatie-waarde of de infectie-waarde verbeteren, waardoor de bijhorende acties in de toekomst meer rendement zullen opleveren. Tenslotte kan je met de actie muteren ook de weerstand van je ziekte verbeteren. Die weerstand zorgt ervoor dat je (gedeeltelijk) beschermd wordt voor komende, negatieve gebeurtenissen. Afhankelijk van je weerstand kan je 0 tot 4 elementen (kaarten/ziekteblokjes) redden.

Tijdens het spel kunnen er op twee manieren punten gescoord worden. Op elke stadskaart staat aangegeven hoeveel miljoen inwoners er zijn, dat is meteen het maximum aantal blokjes dat in een stad kan worden gelegd, één blokje besmet namelijk één miljoen inwoners. Van zodra een stad volledig besmet is volgt een puntentelling. De speler met de meerderheid krijgt de meeste punten, ook de tweede en derde plaats kunnen zo punten sprokkelen. Telkens wanneer een 2de, 4de of 6de doodshoofd op de gebeurteniskaarten verschijnt vindt er een tussentijdse telling plaats. In elke stad wordt dan het laagste aantal punten uitgedeeld aan de speler die daar het meest aantal blokjes heeft. Het spel eindigt na 12 ronden, maar kan ook eerder eindigen indien er nog maar twee steden open op tafel liggen. Er volgt nog een laatste puntentelling (gelijk aan de tussentijdse tellingen), vervolgens krijgen de spelers nog punten afhankelijk van de weerstand, incubatie- en infectie-waarde van hun ziekte. Diegene met de meeste punten wint het spel.

Onze mening

Als je Pandemie gewoon bent is deze variant in het begin eventjes wennen, je bent weliswaar bezig met ziektekiemen, maar het voelt toch aan als een heel ander spel. We hebben Pandemic: Contagion telkens met plezier gespeeld, er zijn heel wat mogelijkheden. Sommigen proberen hun ziekte eerst zo goed mogelijk te muteren, om dan later veel te kunnen infecteren met weinig acties. Anderen proberen van bij het begin veel steden te infecteren in de hoop overal enkele punten mee te sprokkelen bij eventuele tussentijdse tellingen. Op die tellingen kan je echter niet volledig rekenen, die wordt bepaald door de doodshoofden op de gebeurteniskaarten. In sommige speelsessies heb je 2 of 3 tellingen, in andere speelsessies één of geen. Er zitten namelijk telkens andere gebeurteniskaarten in het spel en je weet nooit wat er komen zal. Als je er voor kiest om in veel steden tegelijk ziektekiemen te leggen kan je op een gegeven moment wel eens zonder blokjes komen te zitten, waardoor je min of meer vast komt te zitten. De enigste mogelijkheid dat je dan nog hebt is kaarten verzamelen en je ziekte muteren. Als er dan geen/weinig tussentijdse tellingen komen dan lijkt het allemaal voor niets te zijn. Je zal ook steeds moeten beslissen of je in een stad mee wilt besmetten, een tweede plaats levert je ook wel punten op, maar gun je een medespeler die eerste plaats? Soms heeft een speler te weinig blokjes over om die stad zélf te besmetten, zonder jouw hulp zal die speler dus nooit die punten kunnen halen.

Het werd dus moeilijk om deze variant op Pandemie te beoordelen. Het speelt leuk en het mag af en toe zeker nog op tafel verschijnen, maar als je het vaak speelt kom je al snel enkele factoren tegen die toch wel wat tegen zitten. De variant met twee spelers werkt wel aangezien er telkens blokjes van een derde kleur worden toegevoegd zodat de strijd om de meerderheid spannender wordt. Je kan zo zelf onverwacht iemand vinden die jou helpt een stad volledig te infecteren! Het materiaal is weer erg leuk, kleine schaaltjes met ziektekiemen, een bijpassend bordje. De tekst op de kaarten is in een lettertype dat goed bij het thema past, maar is helaas niet zo goed leesbaar. Het doosje wordt bij aankoop in een leuk zakje geleverd om meteen in de sfeer te komen, maar het is helaas nét iets te klein om alles er gemakkelijk in te krijgen.

Conclusie: Pandemic: Contagion is een leuk meerderhedenspel, maar wordt snel repetitief.

Pandemic: Contagion

Auteur: Carey Grayson
Uitgever: Z-Man Games
Aantal spelers: 2 – 5
Tijdsduur: ± 30 min.
Vanaf 13 jaar