Spelbeschrijving

Het is maar hoe je het noemt… Afval? Kunst? In dit spel bouwen we aan een combinatie van beide, we noemen het Junk Art. In een mum van tijd werd deze nieuwe kunstvorm razend populair en besloten de beste kunstenaars om wereldwijd tentoonstellingen te houden. Wie vergaart de meeste fans?

Aan het begin van het spel worden er willekeurig drie steden bepaald voor de wereldtour. Deze drie steden bepalen de opdrachten tijdens de 3 spelronden. In sommige steden bouwt iedereen gelijktijdig aan een individueel kunstwerk, in andere steden wordt er een gemeenschappelijk kunstwerk gebouwd. Soms probeer je een zo groot mogelijk kunstwerk te bouwen, andere keren is het aantal stuks van belang of probeer je gewoon zo lang mogelijk ‘in het spel’ te blijven door geen blokken te laten vallen. Twaalf steden, 12 totaal verschillende spellen. Bovendien voorziet het spel nog 3 blanco steden om zelf extra opdrachten te verzinnen.

Naast de stads gerelateerde opdrachten zijn er een paar algemene regels. Zo mag je eerder geplaatste blokken niet meer aanraken, tenzij je ze voorzichtig met je huidige blok kan verschuiven. De straf voor gevallen stukken varieert van stad tot stad, net als het aantal fans dat je kan vergaren (en de manier waarop). Raak vooral nooit het kunstwerk van je medespelers aan: het mag er dan wel uitzien als afval, in hun ogen is het kunst! De speler die na drie ronden de meeste fans vergaart heeft wint het spel.

Onze mening

Het mag gezegd worden, Junk Art is voor ons één van de party-toppers van het afgelopen jaar. Of je nu met twee of zes bent, plezier verzekerd van zodra dit stapeltje kunstig afval de tafel bereikt. Het materiaal is van heel goede kwaliteit en de kaarten zijn bovendien voorzien van mooie illustraties. Als we dan toch een klein minpuntje moeten verzinnen: ondanks de vele symbolen op de stadskaarten moet je toch steeds even de spelregels van die betreffende stad lezen. Maar als één iemand gauw even de drie opdrachten leest voor het spel begint dan hoeft dat verder geen spelbreker te zijn. De variatie in dit spel is heel uitgebreid, naast de 12 steden heb je uiteraard ook nog 15 verschillende blokken (in 4 kleuren) die ook op hun beurt voor veel afwisseling en mogelijke combinaties zorgen.

Conclusie: Junk Art is een party spel dat hier nog vaak op tafel mag komen!

Met dank aan Asmodee België!

Junk Art

Auteurs: Jay Cormier & Sen-Foong Lim
Uitgever: Pretzel Games
Aantal spelers: 2 – 6
Tijdsduur: ± 30 min.
Vanaf 8 jaar

Spelbeschrijving

In Kuhno draait alles, letterlijk en figuurlijk, om één vervelende strontvlieg. Ze maakt de bende koeien nerveus, het enige wat ze kunnen doen is draaien en in een kring gaan staan zodat hun vlekken in de juiste richting wijzen. De speler die als eerste zijn kaarten kan uitspelen wint het spel.

De stapel kaarten – met een strontvlieg en een koeienvlaai op de achterzijde – ligt in’t midden van de tafel, elke speler krijgt zeven koeien. Als je aan de beurt bent leg je één koe neer. Niet persé aan jouw kant, maar wel met de richting mee zodat ze elkaar mooi opvolgen in een cirkel rond de stapel. Daarnaast zijn er nog twee andere zaken waar je op moet letten: de koe moet met de richting mee kijken (dus met z’n kop naar de plaats waar de volgende koe moet komen) én ze moet een vlek hebben aan de kant van de strontvlieg. Als je geen passende kaart kan afleggen neem je een kaart van de stapel, waardoor de plaats van de strontvlieg uiteraard ook wijzigt. Als je daarna alsnog een passende kaart kan afleggen mag je dat meteen doen. Bepaalde koeien hebben een speciale eigenschap. Zo verplicht de melkkoe één of meerdere spelers om een beurt over te slaan terwijl een andere er dan weer voor zorgt dat de vorige speler een aantal kaarten bij op hand moet nemen. De feestkoe verandert dan weer de richting waarin de koeien geplaatst worden (let op: de speelrichting verandert niet!) en tenslotte kan je dankzij de bloemenkoe nog een extra kaart uitspelen.

Diegene die een feestkoe uitspeelt moet bovendien ook een dierengeluid roepen. Het laatst geroepen geluid kan je maar beter onthouden, want als je je op één na laatste kaart uitspeelt moet je dát geluid roepen (of hopen dat je tegenspelers het niet merken en je niet gestraft wordt). Als je je laatste kaart uitspeelt roep je Kuhno en eindigt de ronde. Het aantal vlekken op de handkaarten bepaalt de strafpunten voor de andere spelers. Na een aantal ronden wint de speler met de minste strafpunten.

Onze mening

Kuhno is zo’n typisch kaartspelletje voor op een rustige familie avond. Eenvoudige spelregels, gewoon spelen en plezier maken zonder dat je een hele theorie moet uitdokteren. Een overzichtskaartje met de speciale eigenschappen van alle koeien had wel handig geweest, want het blijft toch verwarrend om te onthouden. Zeker als je het spel nog moet leren kennen of maar heel af en toe op tafel legt. Nog iets verwarrend is de plaats waar je je kaart moet leggen, als je een ogenblik afgeleid werd weet je soms niet meer waar de laatste koe gelegd werd. Opletten geblazen dus!

Conclusie: Kuhno, een klein doosje kan volstaan voor een avondje familie-plezier!

Met dank aan Zoch Verlag!

Kuhno

Auteurs: Thierry Chapeau
Uitgever: Zoch Verlag
Aantal spelers: 2 – 5
Tijdsduur: ± 20 min.
Vanaf 8 jaar

Spelbeschrijving

In Legendarische Uitvinders beheert elke speler een team van uitvinders. Samen met de uitvinders uit de andere teams werken ze aan nieuwe uitvindingen, in de hoop het bijbehorende patent te bemachtigen en zo het beste team ooit te worden!

Een team bestaat uit 4 bekende uitvinders met elk hun eigen kennis. Als je aan de beurt bent heb je twee mogelijkheden: een uitvinder aan het werk zetten of je uitvinders weer beschikbaar maken. Om een uitvinder aan het werk te zetten leg je kennisblokjes (naargelang de kennis van je uitvinder) op één van de beschikbare uitvindingen. Daarna leg je de uitvinder 90° gedraaid om aan te geven dat deze tijdelijk niet beschikbaar is. Je kan er ook voor kiezen om al je uitvinders terug beschikbaar te maken, je beurt is daarna meteen voorbij.

Van zodra een uitvinding alle vereiste kennis heeft verzameld worden de beloningen verdeeld. Diegene die de uitvinding heeft voltooid ontvangt de figuur van Leonardo Da Vinci. Vervolgens kan iedereen die aan de uitvinding meewerkte een beloning kiezen, waarbij diegene die de meeste kennisblokjes leverde uiteraard eerst mag kiezen. Bij een gelijke stand krijgt de speler met de Da Vinci figuur de eerste keuze. Als beloning kan je steeds kiezen tussen twee beloningsfiches en het patent van de uitvinding. Met de beloningsfiches kan je o.a. je uitvinders meer kennis bijbrengen, maar ook punten en andere nuttige voordelen. Het patent levert je minstens 1/2/3 (afhankelijk van het tijdperk) punten op, en mogelijks nog meer als je er tegen het einde van het spel in slaagt om een reeks te vormen. Van zodra de op één na laatste uitvinding afgehandeld is eindigt het eerste tijdperk. Het tweede en derde tijdperk verlopen op exact dezelfde manier en daarna volgt de puntentelling. Naast de verzamelde beloningsfiches en patenten kan je ook punten verdienen met je uitvinders, op voorwaarde dat je hen de aangegeven kennis hebt bijgebracht.

Onze mening

Legendarische Uitvinders is geen titel die meteen in het oog springt, de doos – en vooral de eenvoudige speluitleg op de achterkant – maakten ons daarentegen zo nieuwsgierig dat we het spel meteen wilden spelen. We waren al vanaf de eerste sessie overtuigd, alle volgende sessies konden ons enkel nog meer overtuigen: we hebben alweer een topper in huis! De spelregels zijn zo eenvoudig dat je ze binnen een paar minuten aan iedereen hebt uitgelegd. Bovendien heb je voldoende mogelijkheden en bevat het spel toch voldoende diepgang: aan welke uitvindingen wil jij graag meewerken? Wil je graag de eerste keuze? Of ben je blij met eender welke beloning? Kies je ervoor om je uitvinders meer kennis bij te brengen? Of ga je toch maar meteen voor de punten? Een familiespel dat je met iedereen op tafel kan leggen: de meeste veelspelers kunnen het appreciëren voor tussendoor en we konden er zelfs enkele niet-spelers mee overtuigen! Het materiaal is van goede kwaliteit (met prachtige illustraties) en je krijgt er zelfs een biografie bij van alle deelnemende uitvinders. De inlay van de doos is daarentegen iets minder praktisch om alles weg te bergen. Wij zien in Legendarische Uitvinders een mooie opvolger van Splendor: even eenvoudig, even goed en even verslavend.

Conclusie: Legendarische Uitvinders zal vast en zeker nog veel spelers verrassen!

Legendarische Uitvinders

Met dank aan Asmodee België!

Auteur: Frédéric Henry
Uitgever: Asmodee / Bombyx
Aantal spelers:  2 – 5
Tijdsduur: ± 40 min.
Vanaf 10 jaar

Spelbeschrijving

Het is bitterkoud op de Noordpool, zo koud dat zelfs het kompas bevroren is. Het enige wat overschiet zijn vier gigantische ijsblokken met pijlen in alle richtingen. De enige manier om hier weg te geraken is met behulp van deze blokken. Haal al je logisch denkvermogen alvast boven en tracht de blokken zó te verplaatsen zodat vooral jouw pionnen de Noordpool als eerste kunnen verlaten.

Als je aan de beurt bent mag je twee keer twee ijsblokken optillen en 90° draaien. De ijsblokken blijven tijdens dit proces tegen elkaar, hun positie tegenover elkaar verandert dus niet. Het is niet toegestaan om de blokken op te tillen en dan nog van gedacht te veranderen: van zodra de beweging begonnen is moet je ze ook afmaken. Het is dus aangeraden om héél goed te kijken voor je aan de actie begint! Na je tweede actie mag je alle pionnen verplaatsen zoals aangegeven op de ijsblokken. De pionnen starten in het midden, je wilt jouw pionnen zo snel mogelijk weg van de Noordpool. Je moet uiteraard ook de pionnen in de andere spelerskleuren verplaatsen; willen of niet! Alle pionnen die bovenop de te verplaatsen pion staan gaan gewoon mee. Met een paarse bol mag je één van de andere acties kopiëren en met een kwartcirkel mag je één van de pijlen 90° draaien.

Op deze manier gaat het spel verder, tot één speler erin geslaagd is zijn vijf pionnen weg van de Noordpool te halen. Deze speler wint het spel.

Onze mening

Ice Cult is zo’n typisch spel dat wij wel eens graag spelen maar waar we gewoonlijk weinig medespelers voor vinden. Een heel abstract en luchtig familiespel met weinig of geen diepgang maar veel logisch denkwerk, daar is gewoon niet iedereen voor te vinden. Voor alle anderen: Ice Cult moet je gewoon geprobeerd hebben. De manier waarop iedereen de zogenaamde ijsblokken zit te bestuderen levert de meest grappige taferelen op en je vergist je gegarandeerd ook een keer! We ondervonden dat het aantal spelers weinig verschil maakt op het spel aangezien steeds alle kleuren aan het spel deelnemen, zij het als neutrale kleuren. Als filler duurt het helaas net te lang.

Conclusie: Ice Cult is een luchtig en vlot familiespel voor logische denkers!

Met dank aan Zoch Verlag!

Ice Cult

Auteur: Joe Wetherell
Uitgever: Zoch Verlag
Aantal spelers: 2 – 4
Tijdsduur: ± 30 min.
Vanaf 10 jaar

Spelbeschrijving

In 1840 richtte schilder Hokusai een schilderschool op. Zijn bekende werk ‘De grote golf van Kanagawa’ werd de inspiratiebron van vele studenten. Met de penselen in aanslag zijn de spelers klaar om het schilderij van hun leven te maken en zo de grote meester te verbazen.

Het schoolbord wordt open gerold en de eerste lessen komen tevoorschijn. Het is dan aan de startspeler om een keuze te maken: passen of één van de beschikbare kaarten nemen. Daarna worden de kaarten een tweede (en misschien zelfs derde) keer bijgevuld en staan de spelers voor dezelfde keuze. Maar let op: als je de laatst aanwezige student bent ben je verplicht om de overgebleven kolom kaarten te nemen. De verkregen kaart(en) kan je op twee manieren gebruiken: de bruine kant om je studio uit te breiden (een nieuwe voorraad verf aanleggen, nieuwe penselen verkrijgen,…), de andere kant om je schilderij uit te breiden, op voorwaarde dat je de benodigde kleuren verf bezit én je jouw penselen erop kan plaatsen. Elke schilderij kaart hoort bij een bepaald seizoen, voor een harmonieus geheel (en zo veel mogelijk punten) probeer je zo vaak als mogelijk in hetzelfde seizoen verder te schilderen. Regen geldt hierbij als joker; het regent namelijk in elk seizoen wel eens. Vervolgens kan je een diploma tegel verdienen indien je voldoet aan de voorwaarden, maar je mag slechts één diploma per soort krijgen. Je zal dus nu moeten beslissen of je die tegel neemt of toch nog wacht in de hoop later in het spel een betere tegel te verkrijgen. Je kan o.a. diploma’s verdienen door de tekeningen op je schilderij (bomen, dieren, gebouwen, …), maar ook voor het materiaal in je studio (het aantal verfborstels, …).

Het spel eindigt wanneer de voorraad kaarten op is of wanneer één van de spelers een schilderij heeft van minstens 12 delen (incl. het startelement). Naast de afgebeelde punten op hun schilderij en diploma’s krijgen de spelers ook punten voor de lengte van hun schilderij én voor de langste reeks kaarten in hetzelfde seizoen. Tenslotte krijgt de huidige startspeler nog 2 bonuspunten. De speler die daarna de meeste punten heeft wint het spel.

Onze mening

Kanagawa was één van de spellen die ons meteen aansprak op Spiel 2016. We waren zelfs zo nieuwsgierig dat dit het eerste spel was dat de avond van onze thuiskomst nog op tafel kwam. En terecht: het is gewoon een heel leuk en rustgevend spelletje. De spelregels zijn heel eenvoudig en toch komt er meer tactiek bij kijken dan je op het eerste zicht zou denken. Welke kaarten neem je? Gebruik je ze voor in de studio of aan je schilderij? Let je vooral op de seizoenen, of toch meer op de inhoud? Welke diploma’s kan je daarmee behalen, of kan je misschien nét voor de neus van je tegenstanders weggrabbelen? De mooie tekeningen zorgen voor een harmonieus geheel en maken het compleet af. Het enige punt dat als nadeel kan gezien worden: het is soms echt een gepruts met de kaarten aangezien je elke nieuwe kaart onder de vorige kaarten moet schuiven. Op de ene ondergrond gaat dat al beter dan op de andere, de ene speler heeft er ook al meer last van dan de andere, maar hier hoefde dat de pret in ieder geval niet te bederven. Met twee spelers speelt het spel overigens wel heel anders: als één speler stopt is de andere namelijk ook verplicht om te stoppen. Zo krijg je het gevoel dat de startspeler (die trouwens kan veranderen) het spel in handen heeft, al bleek tijdens de puntentelling dat dat niet altijd zo was.

Conclusie: Kanagawa is een eenvoudig en rustgevend familiespel dat wij erg graag nog regelmatig op tafel leggen!

Met dank aan IELLO !

Kanagawa

Auteurs: Bruno Cathala & Charles Chevallier
Uitgever: IELLO
Aantal spelers: 2 – 4
Tijdsduur: ± 45 min.
Vanaf 10 jaar

Spelbeschrijving

Het spelersbord van Pipe Work deed ons meteen denken aan die computerspelletjes waarbij je regenpijpen moet plaatsen tot je de dingen verbonden hebt die je moest verbinden. Dat is dan ook wat we gaan doen, maar nu in het echt!

Je krijgt elke ronde een nieuwe opdrachtkaart met de plaatsing van de acht fiches. Je mag bijna starten aan een poging om de fiches van dezelfde kleur met elkaar te verbinden, maar eerst moet de startspeler een cijfer tussen één en vier zeggen. Dat is namelijk de manier waarop de ronde gespeeld zal worden: met 3 of met 4 kleuren, met of zonder het kruispunt. Nog twee belangrijke regels: alle vakjes van het bord moeten gevuld worden en je mag uiteraard geen doodlopende uiteinden creëren. Diegene die als eerste klaar is neemt de eerste moersleutel, de volgende de tweede enzovoort. Tenslotte mogen de spelers in diezelfde volgorde een scorekaart kiezen uit de beschikbare kaarten.

Na acht ronden volgt de puntentelling. Elke speler kiest twee van de drie kleuren op de scorekaarten, het totaal van deze twee kleuren is hun eindscore. De speler met de meeste punten wint uiteraard het spel.

Onze mening

Ach, dat kan je toch al voorspellen. Wij zijn zot van zulke korte fillers waarbij je wat logisch moet nadenken en kan puzzelen à volonté. De ene opdracht zie je in één oogopslag, op de andere kan je je gewoon blind staren (terwijl ze aan de overkant van de tafel zitten te lachen omdat ze de oplossing al zien). Het grootste nadeel (of vinden sommigen dat nu net een voordeel?) is dat de beste puzzelaar niet altijd wint. De scorekaarten zijn soms allemaal even goed waardoor het soms helemaal niet uitmaakt of je nu als eerste of als laatste klaar bent met puzzelen. Voor ons mocht het puzzelen dus iets meer doorslag geven bij het bepalen van de winnaar (vb: de eerste krijgt drie punten, de tweede twee punten, …), want nu is de geluksfactor toch wel erg bepalend. Maar ach, je kiest toch gewoon zelf hoeveel ronden je speelt en hoe je de puntentelling doet. Een rondje Pipe Work is gewoon ideaal voor tussendoor!

Conclusie: Pipe Work is een leuke filler voor iedereen die houdt van wat puzzelen en logisch inzicht.

Met dank aan Gemblo, Inc.!

Pipe Work

Auteur: Justin Oh
Uitgever: Gemblo, Inc.
Aantal spelers: 1 – 4
Tijdsduur: ± 20 min.
Vanaf 6 jaar

Spelbeschrijving

Net zoals bij het basisspel Qwixx probeer je het beste te halen uit jouw dobbelresultaat en profiteer je mee van de tegenstander zijn worp. Je gaat voor zoveel mogelijk kruisjes op jouw scoreblaadje, maar dan nu voor dubbel zoveel.  In Qwixx Big Points gaan we voor nog meer punten!

Het spel verloopt net zoals in het basisspel, je gooit de 6 dobbelstenen en vervolgens zeg je luidop de som van de twee witte dobbelstenen.  Dit getal mag elke speler aanduiden op zijn/haar scoreblaadje in een kleur naar keuze.  Daarna mag jijzelf nog een combinatie aanduiden van een witte dobbelsteen en één gekleurde dobbelsteen.  Hierbij is het belangrijk dat we telkens werken van links naar rechts.  Als je een rode 5 hebt aangekruist dan kan je nadien geen rode 4 meer aanduiden.

Hoe gaan we dan in deze variant voor de grotere punten?  Tussen de standaard gekleurde lijnen staat nu een bonus rij dat invloed heeft op de rij erboven en eronder.  Als je in een vorige worp al een rode 5 had aangeduid en je kan op één of andere manier wéér een rode 5 aanduiden, dan kan je ervoor kiezen om de 5 in de bonus rij ook aan te duiden.   Ook bij de twee bonus rijen telt dezelfde regel van links naar rechts. Dit kruisje telt dan extra mee in de telling van de rode rij én bij de gele rij. Op deze manier komen we meteen aan heel wat meer kruisjes en dus ook heel wat meer punten!

Onze mening

Ondertussen haalt Qwixx hier ten huize Spellenmolen bijna de magische grens van 100 speelbeurten.  Ik denk dit al voldoende zegt over hoe graag we het basisspel spelen.  Ondanks dat we iets minder fan waren van de vorige variant (Qwixx Mixx) valt deze variant toch meer in de smaak.  De leuke aspecten vanuit het basisspel blijven behouden. Zo moet je telkens per kleur overwegen of je een bepaald cijfer gaat overslaan of niet, en hierbij komt dat je die overweging dan ook nog eens moet maken voor je bonus rij.  Bij Qwixx Mixx was het juist wat moeilijker om de inschatting te maken omdat de kleuren telkens wisselden, maar bij deze variant blijft het even overzichtelijk als bij het basisspel.  Wat ons wel opviel tijdens de spelsessies was dat het verschil in de eindscores toch wel erg verschillend was.  Maar dat stoorde ons niet. Ondertussen al zin gekregen in een Qwixx’ke ?

Conclusie: Het basisspel is en blijft een top-filler en Big Points is een erg leuke variant ervan!

Qwixx Big Points

Auteur: Steffen Benndorf
Uitgever: White Goblin Games
Aantal spelers: 2 – 5
Tijdsduur: ± 15 min.
Vanaf 8 jaar

Spelbeschrijving

Je stam gaat op zoek naar nieuwe oorden in de vallei en ontdekt zo stilaan nieuwe omgevingen. Ze trachten zoveel mogelijk voedsel te verzamelen en heel regelmatig schuilplaatsen te voorzien in de grotten. Elke speler bouwt zijn eigen vallei op door connecties te maken en op die manier voedsel, schuilplaatsen of andere voordelen te ontvangen.

Als je aan de beurt bent mag je domino-gewijs een tegel uit je persoonlijke voorraad aanleggen, door een passende tegel te plaatsen ontvang je voedsel en een bepaald voordeel afhankelijk van het landschap. Je kan er extra schuilplaatsen mee verdienen, tegels ruilen, een extra tegel aanleggen, bonustegels mee verkrijgen en nog veel meer. Door een tegel in een grot te plaatsen ontvang je extra schuilplaatsen en een bonustegel, waarmee je de landschapsbonussen nog eens kan uitvoeren zonder een passende tegel te moeten plaatsen. Aan het einde van je beurt vul je je persoonlijke voorraad aan tot vijf tegels door één of meerdere tegels te kiezen uit de gemeenschappelijke voorraad. Je hoeveelheid voedsel en schuilplaatsen wordt elke apart bijgehouden op het puntenspoor. Aan het einde is enkel je laagste score van belang, het is dus belangrijk om op beide manieren punten te scoren.

Als je geen tegel kan aanleggen ben je verplicht een nieuw landschap te beginnen. Nadat al je tegels omgedraaid zijn kan je in een andere grot opnieuw beginnen. Het spel eindigt nadat de laatste tegel uit de voorraad genomen werd, de speler die op dat moment de meeste punten heeft wint het spel.

Onze mening

Sapiens is een heel eenvoudig spel, het bekende domino-spelletje wordt verrassend als mechanisme gebruikt in een familiespel. Dat maakt dat de spelregels heel eenvoudig uitgelegd zijn: je speelt domino en probeert d.m.v. de kenmerken van je landschapstegels op verschillende manieren punten te scoren. Al snel zal je merken dat het spel daardoor niet zo eenvoudig is als het lijkt, je wilt alles goed laten uitkomen. Het wordt een echte puzzel waarbij je tracht zo weinig mogelijk punten zomaar voorbij te laten gaan, je gaat op zoek naar combo’s en je probeert op de twee manieren voldoende punten te scoren. Je kan je tegenstanders dwarszitten door tegels te ruilen, door een beer in hun vallei te plaatsen of door een tegel op te eisen waardoor zij minpunten en jij pluspunten krijgt! Sapiens heeft alles wat een goed familiespel moet hebben, enkel de herspeelbaarheid ontbreekt. Na 2 à 3 speelsessie hadden wij in elk geval het gevoel dat we het wel gehad hadden. Het aantal spelers heeft weinig invloed om het spelverloop aangezien iedereen toch grotendeels op zichzelf bezig is. Het mooie materiaal en de handige doos is het vermelden zeker waard!

Conclusie: Sapiens is een verrassend leuk familiespel.

Met dank aan IELLO !

Sapiens

Auteur: Cyrille Leroy
Uitgever: IELLO
Aantal spelers: 2 – 4
Tijdsduur: ± 45 min.
Vanaf 10 jaar

Spelbeschrijving

Vijf architecten krijgen een unieke kans om hun droom waar te maken en een metropool op te bouwen, elk op hun eigen manier. Klein detail: ze moeten de gebouwen allemaal op dezelfde bouwwerf halen, op = op. Probeer in de mate van het mogelijke rekening te houden met de stedenbouwkundige voorschriften, je wilt uiteraard veel punten scoren!

Elke speler ontvangt 4 architecten die genummerd zijn van 1 t.e.m. 4 en een leeg plattegrond voor zijn/haar metropool. De spelers leggen elk om beurt een architect aan de rand van de gemeenschappelijke bouwwerf. Het enige waar je rekening mee moet houden: er kan slechts één architect liggen aan elk uiteinde van een rij/kolom en een architect mag nooit naar de bouwmeester wijzen. Je mag vervolgens een tegel nemen uit de rij/kolom waar je architect naartoe wijst, de waarde van je architect bepaalt welke tegel. Op de lege plaats in de werf komt de bouwmeester te staan.  De verworven tegel kan je tenslotte in je metropool leggen in één van de gebieden waar die bewuste architect werkzaam is. De meeste gebouwen leveren je inwoners en/of energie op, die je dan weer kan benutten in andere gebouwen: een winkel heeft vb. energie nodig om te kunnen draaien, terwijl een station en een fabriek vooral mankracht vraagt. Nadat alle spelers hun vier architecten aan het werk hebben gezet eindigt de ronde, komen alle architecten terug en wordt de werf opnieuw voorzien van nieuwe gebouwen.

Na vier ronden volgt de puntentelling. Alle gebouwensoorten leveren punten op een andere manier. Flatgebouwen brengen punten op naargelang het aantal verdiepen, terwijl winkels inkomsten geven bij meer klanten. Stations wil je liefst in alle districten van je metropool, parken brengen op tussen de vele flatgebouwen en fabrieken zijn nuttig naast de winkels en havens. De speler die aan het einde de meeste punten heeft verzameld wint het spel.

Er is ook een expert variant voorzien, waarbij spelers geen eigen architecten hebben. Alle architecten (nu met waarden 1 t.e.m. 5) vormen een gemeenschappelijke voorraad waaruit alle spelers elk om beurt één architect kunnen kiezen. Het is nu dus mogelijk om meerdere keren in dezelfde ronde een architect met dezelfde waarde te kiezen. Deze variant bestaat uit vijf ronden en introduceert de kantoorgebouwen en de monumenten, opnieuw met elk hun eigen puntentelling.

Onze mening

Days of Wonder heeft ons nog maar zelden teleurgesteld en doet dat ook deze keer niet. Eenvoudige spelregels die meteen een indruk wekken dat het een erg eenvoudig spel is: je kiest een architect/gebouw en plaatst het in je stad. Iedereen kan meteen meespelen. Eens je bezig bent besef je al snel dat het niet zo eenvoudig is als het lijkt. De architect die je kiest bepaalt niet alleen welk gebouw je neemt, maar ook waar je dat gebouw mag neerzetten! En dat laatste is iets om over na te denken, want de locatie van vele gebouwen heeft een grote invloed op je eindscore, en daar draait het uiteindelijk om. Wij waren meteen enthousiast na ons eerste speelsessie. Later speelden we ook de expert variant, die maakte het alleen maar beter. Met veelspelers leggen we voortaan meteen de expert variant op tafel, de standaardversie is ideaal voor familie/gelegenheidsspelers. Het speelt vlot en werkt verslavend: er zijn zoveel mogelijkheden om je metropool op te bouwen dat je het elke keer anders kan doen, de herspeelbaarheid is dus best groot. Zowel met 2, 3 als 4 spelers is het erg leuk. Hoe meer spelers, hoe groter de concurrentie op de bouwwerf. Met twee spelers zijn er wel minder gebouwen beschikbaar maar heb je meestal meer keuze voor het plaatsen van je architecten. Verder zet de bekende uitgeverij de trend verder met een handige inlay voor al dat mooie en stevige materiaal. Top!

Conclusie: Quadropolis, een nieuw pareltje in het gamma!

Met dank aan Asmodee België!

Quadropolis

Auteur: François Gandon
Uitgever: Days of Wonder
Aantal spelers: 2 – 4
Tijdsduur: ± 45 min.
Vanaf 8 jaar

Spelbeschrijving

Je staat aan het hoofd van een vierkoppig team avonturiers, net als de andere teams heb je maar één doel voor ogen: als eerste de Noordpool bereiken! Dit gaat niet zomaar zonder slag of stoot, de storm en je medespelers hebben geen medelijden. Het speelbord (met in het midden de noordpool) ziet er elke keer anders uit!

Afhankelijk van het aantal spelers moet je nog 2 tot 4 teamleden naar de Noordpool zien te krijgen. Aan het begin van je beurt plaats je één van je overige expeditieleden op het bord, daarna kies je één van de kaarten die momenteel voor jou op het bord liggen als actie. Met deze actie kan je bewegen en/of tegenstanders van het bord slaan in een bepaalde richting. Vervolgens wordt deze kaart op de stormstapel gelegd en controleer je onmiddellijk of het aantal punten op de kaart reeds een storm veroorzaakt. Wanneer je dat aantal hebt bereikt (verschillend naar gelang het aantal spelers) bepaalt de bovenste kaart op de stormstapel in welke richting het bord beweegt. Je expeditieleden staan misschien wel aan de andere kant van het bord! Tenslotte worden de kaarten voor jou aangevuld tot drie, al kan het gebeuren dat dit door de storm niet nodig is en één van je tegenstanders plots een kaart minder heeft… pech!

Elk team start met twee uitrustingen die van pas kunnen komen op je reis. Met een Husky kan je een extra kaart spelen terwijl je met sneeuwschoenen die lastige barsten in het ijs kan negeren. Een iglo beschermt je voor tegenstanders en een pikhouweel laat je de Noordpool langs eender welke kant beklimmen in plaats van die ene beschikbare kant. Tenslotte is er ook nog een rugzak om een kaart te bewaren en het kompas dat je toelaat de positie van de Noordpool te veranderen. Je kan extra uitrustingen verdienen door tegenstanders te slaan of door ze te vinden in de hoeken van het speelbord. Helaas kan ook dit negatief uitdraaien: misschien heb je pech en wordt er hierdoor wel een extra storm veroorzaakt? Een risico dat je zal moeten nemen! De speler die als eerste zijn 4de expeditielid naar de Noordpool gebracht heeft wint het spel!

Onze mening

Race to the North Pole heeft best een indrukwekkend bord voor zo’n eenvoudig spel te zijn. Dankzij de plexiplaatjes in de bovenste laag verandert het bord bij elke storm. Het spel voorziet heel wat verschillende teams, daarnaast zijn er ook kaarten voorzien om nog een eigen team te tekenen. Je vindt ook blanco actiekaarten en uitrustingsfiches in de doos, creatievelingen: ga je gang! Wij speelden het basisspel eerst met een groepje veelspelers, dat draaide op niets uit. Geen enkele positieve opmerking, het werd teniet gedaan als een ordinair, saai spel. Een nieuwe kans, met de juiste doelgroep, leverde een heel ander resultaat op. Race to the North Pole moet je zien als een kinderspel, een heel eenvoudig familiespel. Dan wordt het pas leuk en uitdagend. Het wordt een te gekke race waarbij je ongetwijfeld een gezonde portie geluk bij kan gebruiken. Soms kan je van die storm nuttig gebruik maken en brengt hij jouw teamleden wel een stapje dichter bij de Noordpool. De storm kan er ook voor zorgen dat je plots beter handkaarten krijgt en je teamleden plots met jouw stomme kaarten opgescheept zitten, of misschien heb je zelfs helemaal géén kaarten meer aan het begin van je beurt? Ik weet zeker dat de kinderen hier later nog veel plezier aan gaan beleven, de mogelijkheid tot het personaliseren van je teams zal daar zeker toe bijdragen. De herspeelbaarheid is voor een volwassene niet groot, voor kinderen dan weer wel. Het grootste nadeel aan dit spel is de spelregelboek: alles (maar dan écht alles!) wordt uitgelegd aan de hand van een (Engelstalig) stripverhaal. Kinderen lezen graag stripverhalen, maar als je spelregels wilt lezen of als je tussendoor vlug iets wilt opzoeken dan is dat allesbehalve handig.

Conclusie: Race to the North Pole is een heel leuk familiespel voor (jonge) kinderen!

Met dank aan Playmore Games!

Race to the North Pole

Auteurs: Jouni Jussila & Tomi Vainikka
Uitgever: Playmore Games
Aantal spelers: 2 – 4
Tijdsduur: ± 45 min.
Vanaf 7 jaar